ரீ-அனிமேட்டர்: Project J

இந்த கதையின் தலைப்பை மாத்திரம் English Mock-buster படத்தின் தலைப்பைப் போல் வைத்துவிட்டு ஒரு மொக்கை கதையை சாக்கு போக்கு சொல்லி எழுதிவிட்டால் மக்களை ஏமாற்றிவிடலாம் என்ற நினைப்புடனேயே உண்மைச் சம்பவங்களை மையமாகக் கொண்டு இந்த கற்பனை புனைவை எழுதுகின்றேன்.

அதற்கு முன், Re-Animator பற்றியும் English Mock-buster பற்றியும் சொல்லவேண்டும். இவையிரண்டையும் பற்றிய அறிமுகமின்றி என்னுடைய கதையை புரிந்துகொள்வது கடினம். மாதநாவலுக்கு கதையெழுதுவதென்பது லேசுபட்ட காரியமில்லை. மண்டையில் சரக்கு இருக்கின்றதோ இல்லையோ மாதம் இரண்டு நாவல்களை எழுதியே ஆகவேண்டும். இலக்கிய வகுப்பு எழுத்தாளர்கள் போல் வருடத்திற்கு ஒன்று இரண்டென்று எழுதினால் மூட்டையைக் கட்டிக்கொண்டு வேறு தொழில் பார்க்க வேண்டியதுதான். காப்பி – பேஸ்ட்டில் மாஸ்டராகி இருந்தாலே ஒழிய இங்கு தாக்குபிடிப்பது கடினம். ‘க்ரைம் நாவல்’, ‘த்ரில்லர் ஸ்பெஷல்’, ‘பங்கஜம்’ போன்ற மாதநாவல்களில் ரெகுலராக என்னுடைய நாவல்கள் வரும். இன்னொருவகையில் என்னுடைய கதைகளால்தான் இந்த publishers எல்லாம் இயங்கிக் கொண்டிருக்கிறார்கள் என்றும் சொல்லாம் (இதன் உண்மைத்தன்மை சற்று சந்தேகத்திற்கிடமானது). அது பற்றி நானோ இல்லை அவர்களோ அலட்டிக்கொள்வதில்லை. கணேஷ்குமார் போல் என்னிடம் தனிப்பதிப்பகம் எல்லாம் இல்லை. அவன் வீடு முழுக்க பழைய தமிழ் மாதநாவல்கள், நிறைய pulp magazinesகள் வைத்திருக்கின்றான். அவற்றில் சில 30களில் வந்த science fiction கதைகள் (இப்பொழுது அந்த பொக்கிஷங்கள் என் அறையில் பாதுகாப்பாக இருக்கின்றன). அவனிடம் எப்பொழுதும் சரக்கு தீரப்போவதில்லை. பழக்கதோஷத்தில் ஒரே மாதத்தில் இரண்டு வெவ்வேறு இதழ்களில் ஒரே கதை பதிப்பாகியிருந்தது. நல்லவேளை எடிட்டர்கள் இருவரும் சகலைகள் என்பதால் தலைப்பும், பாத்திரங்களின் பெயர்களும் மாற்றப்பட்டிருந்தது.

மறந்துவிட்டேன், தலைப்பிலுள்ள ஆங்கிலப்பதமும், ஆங்கில Mock-buster படங்களும் எதை நாடுகின்றன என்றால், முன்னையது H.P. Lovecraftஇன் Herbert West–Reanimator எனும் கதையை மையமாகக் கொண்டு எடுக்கப்பட்ட படம் (டேஷ் ப்ரொஜக்ட் ஜே என்பது எனது கதையின் ஹைலைட்). Mock-buster என்பது புகழ்பெற்ற அல்லது பார்ட் 2 வராதா என்று எதிர்பார்த்துக்கொண்டிருக்கும் படத்தின் மையச்சரடை வைத்துக்கொண்டு amateur அல்லது Syfy சேனலிற்காக எடுக்கப்படும் sequelகள். முழுக்க முழுக்க மொக்கையாக எடுக்கப்படும் இந்த படங்களுக்கும் ரசிகர் பட்டாளம் உண்டென்றால் பார்த்துக்கொள்ளுங்கள். இந்த படங்களில் முக்கால்வாசிக்கும் மேலானவை fan theoryகளை மையமாகக் கொண்டு எடுக்கப்படுபவை. இங்கு H.P. Lovecraft ஒரு மாதநாவல் ஆசிரியர் என்பது பலருக்கும் தெரியாது (தமிழ் பேசும் உலகிற்கு). அவர்தான் எனது ஆதர்ஷம். எப்படி அவரது மறைவுக்கு பின்னர் அவர் படைப்புகள் இலக்கிய உலகத்தினரால் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டு, பல எழுத்தாளர்கள், சினிமா இயக்குனர்களின் படைப்புகளில் இன்றும் அவரது படைப்புலகம் வெளிப்பட்டுக் கொண்டிருக்கின்றதோ அவ்வாறே எனது எழுத்துக்களும் ஒருநாள் கொண்டாடப்படும் என்ற நம்பிக்கை எனக்குள் எப்பொழும் தீ போல் பற்றிக் கொண்டேயிருக்கின்றது.

ரீ-அனிமேட்டரின் கதை இதுதான், மேரி ஷெல்லியின் அதிபயங்கர கனவை நனவாக்கும் முயற்சியில் விடாப்பிடியாக ஈடுபடுகின்றான் ஒரு டாக்டர். மருத்துவ உலகில் இறந்த ஒருவனை மீள உயிர்ப்பிக்க முடியுமென்றால் அது எப்படிப்பட்ட சாதனையாக இருக்கும். அவனை இந்த உலகம் எப்படி கொண்டாடும். சாதிக்க துடிப்பவர்களுக்கெல்லாம் கடைசியில் ஒரே ஆசைதான், தன்னை, தன் படைப்பை தான் வாழும் காலத்திலேயே கொண்டாடப்படுவதை காணவேண்டும் என்பதுதான். சாதனையாளர் விருதை அவையோர் முன்னிலையில் வாங்க வேண்டும். ஆனால், இப்பொழுதெல்லாம் விழா அழைப்பிதழ் ஒன்று கிடைத்தாலே போதும் விருது உறுதியாகிவிடுகின்றது.

அக்காலத்திலும் சரி, நவீன இலக்கிய உலகிலும் சரி இந்த மீள உயிர்ப்பித்தல் புனைவுகள் எப்பொழுதும் வீபரீதமான முடிவுகளையே சந்தித்திருக்கின்றன. அது புனைவின் தேவையா இல்லை, மனித ஆழ்மனத்தின் மர்மமான எதிர்வினையா? சாத்தியமேயில்லாத ஒன்றை, கடவுளின் சிருஷ்டிக்கும் ஆற்றலை விளையாட்டாக்குவதா? இல்லை எதுவும் தெளிவில்லாமல் கடைசியில் மனிதன் களைப்படைவதன் வெளிப்பாடா? இப்படியான ஒரு கதையைத்தான் எழுதுவுதாக திட்டமிட்டுக்கொண்டிருந்தேன். அப்பொழுதுதான் லவ்க்ராஃப்டின் கதையையே தலைப்பாக்கினால் என்ன என்ற ஒரு எண்ணம் உதித்தது. தமிழ் பேசும் உலகிற்கு ஆங்கிலத்தலைப்பில் ஒவ்வாமை ஏற்படலாம். எப்படியும் எடிட்டர் கதைக்கு சம்பந்தமேயில்லாத தலைப்பொன்றை வைக்கவும் வாய்பிருக்கின்றது. பங்கஜம் எடிட்டர் எஸ். அஜயன் என்றால் ‘துயிலெழுந்த ப்ரேதம்’ என்று mass crowdஐ டார்கடில் கொண்டு தலைப்பிட்டுவிடுவார். எனக்கு அதில் உடன்பாடில்லையென்றாலும் பொறுத்துக் கொள்ளத்தான் வேண்டும். பணம். காசு. Money.

நான் எவ்வளவுதான் இன்டஸ்ட்ரியில் உள்ள மற்ற எழுத்தாளர்கள் போலல்லாமல் ஒரிஜினலாகவே யோசித்து ரீசர்ச் செய்து எழுதினாலும் பத்தோடு இன்னொன்றாவே இருக்க நேரிடுகின்றது. களம் அப்படி. ஒரிஜினல் – நகல் – போலி எல்லாம் இங்கு ஒன்றுதான். எது விற்கின்றதோ அதுவே சிறந்தது. எவ்வளவுதான் informativeஆக எழுதினாலும், சுவாரஷ்யத்தை கொண்டுவருவதில் நான் கொஞ்சம் பின்தங்கியே இருக்கின்றேன். ஒருவேளை visual medium ட்ரை பண்ணினால் என்னவென்று கொஞ்சநாள் யோசித்ததுண்டு. ரிஸ்க் வேண்டாம் என்று அந்த யோசினையை விட்டுவிட்டேன். Comfort Zone ஒன்றில் வாழும் போது தேவையில்லாத ரிஸ்க் எடுப்பது நல்லதல்ல. கடைசியில் சோற்றுக்கு என்ன வழி?

அன்றைய இரவு வழக்கமான இரவாக இருக்கவில்லை. புனைவுகளில் வருவது போன்று கடும் மழை. அடிக்கடி மின்சாரம் துண்டிக்கப்பட்டுக் கொண்டிருந்தது. மடியில் கணணியும், ஆறிப்போன காஃபியும் தவிர வேறு எதுவும் இருப்பதாக எனக்குத் தெரியவில்லை. லேப்டாப் ஸ்க்ரீன் லைட்டில்தான் நேரம் போய்க்கொண்டிருந்தது. 12.45.

“தாரீக்….” தடால் சத்தத்துடன் அம்மா வீரிட்டாள்.

இப்பொழுது Mikatonic Hospitalஇல் அம்மாவை அட்மிட் செய்வதற்காக வந்திருக்கின்றேன். அந்தப் பெருமழையில் எப்படி வந்தேன் என்று தெரியாது. இருட்டில் பயண வர்ணனையை தவிர்ப்பதைத் தவிர வேறு வழியும் இருக்கவில்லை. அம்மாவை மீட்டர் டேக்சியில் கொண்டுவரும் போது பேச்சு மூச்சு எதுவும் இருக்கவில்லை. அட்மிட் செய்யும்வரைக்கும் அப்படித்தான் இருந்தது.

Application Formஐ நிறைக்கும் போது எசகு பிசகாக பிழைத்துவிட்டது. இன்டர்வியூ ஒன்றில் கூட கேவலமான application fillingஇற்காக ரிஜக்ட் செய்யப்பட்டேன். பின்னர் வெட்டி கொத்தி ஒருவாரு fill செய்து கொடுத்தேன். சிலபல firstaidகள் கொடுத்துவிட்டு, Oxygen Maskஐ பொறுத்தி 13ஆம் நம்பர் wardஇல் D-16 அறைக்கு கொண்டு சென்றார்கள். டாக்டர்கள் வரும் வரையில் வராந்தாவில் அமர்ந்திருந்தேன். எப்பொழுதோ ஒருமுறை அரசாங்க வைத்தியசாலைக்கு சென்ற ஞாபகம் இப்பொழுது கண்ணுக்குள் வந்து போனது. எவ்வளவு நீட்டாக வைத்திருக்கிறார்கள். இப்படியான சேவை அரச வைத்தியசாலைகளிலும் இருந்தால் யாரும் தனியாரை நாடவேண்டியதில்லையே.

படபடப்பும், அச்சமும் பரவிக்கொண்டிந்த இந்த தருணத்தில் இன்னொரு கதைக்கான கரு இங்கு கிடைக்கும் என்று நான் நினைத்திருக்கவில்லை.

அறையில் இருந்து வந்த ஒரு நர்ஸிடம், “Excuse me, இப்ப என்ன situation?”

சிரிக்கவும் நேரமில்லாமல் ஓடிக்கொண்டே “இப்ப ஒன்னும் சொல்ல முடியாது சேர்” என்று சொல்லிவிட்டு ஓட்டமும் நடையுமாக சென்றாள்.

நேரம் மிக மெதுவாகவே நகர்ந்துகொண்டு போனது. கடந்த சிலநிமிடங்களாக மணி 2லேயே இருந்தது. இப்பொழுது இன்னொரு கதைக்கான அதிர்வுகள் மெல்ல என் மூளைக்கு வேர்விட ஆரம்பித்தது. மெல்ல வராந்தா வெறுமையாகிக் கொண்டே போனது. வெற்று டைல் வெளிக்கு அக்கரையில் ஒரு ரிஷப்ஷனிஸ்ட் நர்ஸும், வரிசை கதிரையில் தனியனாக நானும் இருக்க ஹாஸ்பிடல் அறிவிப்பு ரேடியோவும் நின்று போனது. வெளியே மழை ஓய்ந்து விட்டது போன்ற ஓர் உணர்வு. ஒருவேளை சீல் வைக்கப்பட்ட இந்த கட்டிடத்தில் external soundஇற்கு இடமில்லை போலும்.

நிசப்த நிமிடங்களை களைத்துப் போட்டது இரண்டு நர்களின் வருகை. அவர்கள் ரிஷப்ஷனிஸ்ட் நர்ஸிடம் ஏதோ முனுமுனுக்க. அவள் என்னை நோக்கி வந்தாள்.

“சார், நீங்க இப்ப இங்க இருக்க கூடாது… போய் காலைல வந்தால் நல்லா இருக்கும்.” என்றாள். இந்த கோரிக்கையை (?) நிதானித்து ஜீரணிக்க சரியாக ஐந்து நொடிகள் பிடித்தது.

“இது private hospital தானே, இங்கு வர்றதே anytime patientsஅ பார்க்க முடியும் என்கிற ஒரே காரணத்துக்காகத்தான். அதுவும் இல்லாட்டி என்ன…” அவள் முகம் கோணிக்கொண்டு போனது. கைகள் இரண்டும் தடுமாறிக் கொண்டிருந்தன.

“சார், 2nd floorல visitors’ rest room இருக்கு அங்க போய் இருங்க… ப்ளீஸ்” ப்ளீஸ் என்ற சொற்பிரயோகத்தில் இருந்த அதீத அழுத்தம் என் எழுத்தாள altar egoவை உஷாராக்கியது. தலையை ஆட்டிவிட்டு நடந்தேன்.

நடந்துகொண்டே அவதானித்த விடயங்கள்,

அவள் திரும்ப ரிஷப்ஷனுக்கு ஓடினாள்.

இருந்த ஒன்றிரண்டு அந்நியர்களும் வீட்டிற்கோ, இரண்டாம் மாடிக்கோ அனுப்பப்பட்டுக் கொண்டிருந்தார்கள்.

நான் 2ம் மாடிக்குச் செல்லும் படிக்கட்டை அடைந்த பொழுது, “எல்லாம் க்ளியர் சார்…” அதே ரிஷப்ஷனிஸ்ட் குரல் கேட்டது. படிகளை தவிர்த்துவிட்டு அருகில் water filter machine பக்கம் சென்றேன். நிறைய படங்களில் ரகசியமாக நோட்டமிடுவதென்றால் ஏதாவது குடித்துக்கொண்டோ, ஷு லேஸைக் கட்டிக்கொண்டோ casualஆக இருப்பது போல் பாசாங்கு செய்வது வழக்கம். இதே போன்றதொரு situation, என்னுடைய “நள்ளிரவின் குரல்கள்” கதையிலும் வருகின்றது. ‘க்ரைம் நாவல்’ 36வது இதழில் வெளிவந்த கதையது. பெறும் வரவேற்பைப் பெற்ற கதை. வெளியீட்டிற்குப் பிறகு நிறைய வாசகர் கடிதங்கள் வந்தது. அடுத்த இதழின் பெரும்பகுதியை கடிதங்களே நிரப்பிவிட்டது. எடிட்டர் ராஜன் வாசகர் கடிதங்கள் எதையும் பதிப்பிக்காமல் விட்டதேயில்லை. குறை – நிறை எதுவாக இருந்தாலும் பதிப்பித்துவிடுவார். வாசகர்கள் தங்கள் எழுத்து இதழில் வருவதைப் படிப்பதற்காக எக்ஸ்ட்ரா ஒரு பிரதியை வாங்கிவிடுவார்கள். இதுவொரு சாமார்த்தியமான வியாபார தந்திரம். பெரும்பாலான மாதநாவல்கள் இந்த உத்தியை நன்றாகவே பயன்படுத்துகின்றன. அதிலும் குறிப்பாக புகழ் கடிதங்கள் வாசகர்களை இன்னும் புல்லரிக்கச் செய்துவிடும். என்னைப் போன்ற நார்சிச எழுத்தாளர்களையும்தான்.

அதில் ஒரு வாசகர் கடிதத்தை என்னால் மறக்கவே முடியாது,

அன்பின் ‘ரைட்டர் ஜான்’ (இந்தப் பெயரில்தான் pulp உலகில் நான் அறியப்படுகின்றேன்),

வழக்கம் போல் உங்கள் எழுத்து வாசிக்கையில் சீட் நுனி அனுபவத்தை தருகிறது. அடுத்து என்ன நடக்கப்போகின்றது என்கிற எதிர்பார்ப்பு பல்ஸ்ஸை கூட்டுகின்றது. உங்கள் பிற கதைகளைவிட இந்த கதையில் ஏதோ ஒரு சிறப்பியல்பு இருக்கின்றது. அது என்னவென்று தேடுவதை விட கதையின் மர்மத்தில்தான் அதிக கரிசனம் கொள்ளச் செய்கின்றது புத்தி. இம்மாதிரியான மூளைக்கு வேளை ரகக் கதைகளை உங்களிடம் அதிகம் எதிர்பார்க்கின்றேன்.

முக்கியமாக அந்த ஹாஸ்பிடல் காட்சியைப் பற்றி கூறியே ஆகவேண்டும். ஏதோ ஆங்கில த்ரில்லர் படம் பார்ப்பது போன்ற உணர்வு.

‘ஃபில்ட்டர் தண்ணீரை அருந்திக்கொண்டே சுற்றுமுற்றும் நோட்டமிட்டேன். இருந்த ஒன்றிரண்டு பார்வையாளர்களும் அகற்றப்பட்டிருந்தனர். அந்த மூன்று நர்ஸ்மார்களின் கண்களும் கைகளும் பதட்டத்தில் தடுமாறிக் கொண்டிருந்ததே தவிர மறைவில் நான் நின்றுகொண்டிருப்பதை அவதானிக்கவில்லை. ஹாஸ்பிடலுக்குள் நுழைந்த அந்த திடீர் கொழுத்த ஆசாமி, வெள்ளையும் வெள்ளையுமாக நேரடியாக நர்ஸ்களை நோக்கி வந்து, எல்லாம் சரியா என்பது போல் கேட்க, அவர்களும் தலையாட்டினார்கள் எல்லாம் ஓகே என்று. வந்திருந்த ஆசாமியின் தோற்றம் நிச்சயம் அரசியல்வாதியாகத்தான் இருக்கும் என்பதை இலகுவாக அவதானிக்க முடிந்தது. ஆசாமியை அடுத்து வந்த அம்மா, அவனை விட சின்னதான தோற்றத்தில் இருந்தாள். அவளிடம் ஏதோ பேச, இவளும் ஏதோ சொல்ல, ஒரு பருத்த உருவத்தை ஸ்ட்ரெச்சரில் நான்கு தடியாட்கள் தள்ளிக்கொண்டு வந்தனர்.  உடனடியாக அருகில் இருந்த கதவிற்கு பக்கத்தில் என்னை மேலும் மறைத்துக் கொண்டேன். அந்த கூட்டம் என்னைக் கடந்து போன போது, ஸ்ட்ரெச்சரில் இருந்த உருவம் பருத்த ஒரு பெண்ணுடையது என்பதை அவதானிக்க முடிந்தது. பெறுமதிமிக்க சாரி அணிந்திருந்த அந்த பெண் உயிருடன் இருந்ததா, இல்லை ப்ரேதமாக இருந்ததா என்பதை அனுமானிக்க கடினமாகவே இருந்தது.

தோற்றத்தில் அடியாட்கள் போலிருந்த அந்த மனிதர்களிடம் மாட்டிக்கொள்வது அவ்வளவு நல்லதல்ல என்பதை நன்றாகவே உணர்ந்திருந்தேன். என் இருப்பை வெளிப்படுத்திக்கொள்ளாமல் இருக்க கடும் பிரயத்தனத்தை மேற்கொள்ள வேண்டியிருந்தது. மழைகாரணமாகவோ, வேறு திட்டங்கள் காரணமாவோ மின்சாரம் துண்டிக்கப்பட்டு ஹாஸ்பிடல் ஜெனரேட்டர் பவர் கொஞ்சமாகவே பாவிக்கப்பட்டு இருந்தது. இது எனக்குச் சாதகமாகப் போனது.

ஸ்ட்ரெச்சரும், அதைத் தள்ளிக் கொண்டு போன நான்கு பேரும், அந்த பருத்த ஆசாமியும், சின்னம்மாவும் 13வது வார்டில் நுழைந்தனர். D-18ஆவது அறையை அண்மித்த போது சின்னம்மாவின் குரல் ஒலித்தது.

“D-16 என்று தானே சொன்னீங்க?”

“சின்ன மேடம், இது நேத்து நடக்க வேண்டியது… நாள் பிந்திப் போனதால அந்த ரூம் ஒக்யூபைட் ஆகிருச்சு.” பருத்த ஆசாமி சொன்னான்.

“ஓகே, ஆனா ப்ளான்ல வேற எதுவும் சேன்ஞ் இருக்கக் கூடாது. நாளைக்கு மீடியாக்கு ஆஃபிஷியலா தெரிவிக்கும் போது பிழைச்சிடாது… ஏற்கனவே எழுதி வைச்ச ஸ்பீச் வேற. கவனம்.”

“ஓகே… சின்ன மேடம், ஸ்பீச்ல D-18னு மாத்திடறேன். இது பயங்கர ரிஸ்க்கான விடயம் மேடம். நீங்களும் கவனமா இருங்க…”

இன்னும் பல குரல்கள் கேட்டது. அறையில் இருந்து ஒரு நரைத்த முடி, தடித்த கண்ணாடி டாக்டர் வெளியே வந்தார். தூக்கக் கலக்கத்தினாலோ, இல்லை வேறு ஏதும் அசம்பாவிதம் காரணமாகவோ அவர் முடி களைந்திருக்கவில்லை அவர் தோற்றமு அப்படித்தான் இருந்தது. நேராக அந்த நபர்களிடம் வந்தவர் கண்ணாடியை சரிசெய்துகொண்டு, “கன்பர்ம்தான்… ஆஃபிஷியல் ரிப்போர்ட் நீங்க கேட்ட மாதிரி மூனு மாசத்துல தந்துடறேன். அதுக்கு முன்னாடி ரிப்போர்ட்ல சேன்ஞ் இருந்தா சொல்லிடுங்க.” என்று கூறிவிட்டு நகர்ந்தார்.’

இந்த இடம் மர்மத்தின் உச்சம் ரைட்டர் ஜான். கதையின் போக்கே மாறிவிடுகின்றது. நான் எதிர்பார்த்தது ஒன்று, ஆனால் நடந்ததோ இன்னொன்று. மீண்டும் அடுத்த கதையில் சந்திப்போம்.

இவண்,

கோவை செல்வம்

கதையிலிருந்து ஒரு பகுதியை அப்படியே எழுதி அனுப்பியிருந்தான் அந்த வாசகன். நான் மெதுவாக அம்மாவை வைத்திருந்த அறைக்குள் நுழைந்தேன். Screenஇல் pulse ஓடிக்கொண்டிருந்தது. ஒரே சீராக. அம்மாவுக்கு என்ன நடந்தது, ஏன் பேச்சு மூச்சற்று இருக்கிறாள், கூடியது மூன்று படிகள் இருக்கும், சிறிய உயரம் அதிலிருந்து விழுந்தாலும் இப்படியாகுமா? சந்தேகம் வழுத்துக்கொண்டு போவதால் எந்த பயனும் இல்லை. இப்பொழுது தேவை அம்மாவின் பூரண குணம். அங்கிருந்த கதிரையில் அமர்ந்துகொண்டே நடந்த சம்பவத்தை நினைத்துக் கொண்டேன்.

அப்படியே கண்ணயர்ந்த நேரம் பார்த்து அலைபேசியில் பங்கஜம் எடிட்டர் எஸ். அஜயன். 4.37AM. இந்த நேரத்தில் இவர் எதற்கு… என்று யோசிக்க முன்னர் பொறி தட்டியது. இன்று ப்ரிண்ட்டிற்கு செல்ல வேண்டிய கதையை இன்னும் அனுப்பவில்லை என்று. வழக்கமாக இரவில்தான் எழுதுவது வழக்கம். எட்கர் அலன் போ எல்லாம் இரவில்தான் எழுதுவதாக கூறுவார்கள். பக்கத்து அறையில் மரண வேதனையில் இருக்கும் மனைவியின் முனகலின் இசையில்தான் அவரின் படைப்புகள் எழுதப்பட்டன. அதனாலோ என்னவோ, அவர் எழுத்தை வாசிக்கும் போதெல்லாம் இறந்துகொண்டிருக்கும் இதயதுடிப்பை உணர முடியும். “அஜயன்… சாரி” என்றவாரே அம்மாவின் நிலையை எடுத்துச் சொல்லவும் கூலானார்.

“சரி தாரிக் முதல்ல நீங்க அம்மாவ பார்த்துக்கொள்ளுங்க… வேற ஏதாச்சும் ஆல்டர்னேட் வழிய பாப்போம்…” என்று வைத்தார்.

அதற்கு மேல் என்னால் தூங்க முடியவில்லை. மாதநாவல் என்பதால் A4 தாளில், சரியாக 14 பக்கம் இருந்தால் போதுமானது. 14 பக்கத்தில் எழுதுவதெல்லாம் நாவலா என்ற விவாதம் எல்லாம் இந்த இன்டஸ்ட்ரியில் நிகழ வாய்ப்பேயில்லை. இலக்கிய அரசியல், குழாயடிச் சண்டையெல்லாம் இங்கில்லை. சரக்கிருக்கும் வரையில் லாபம்தான். யோசித்துப் பார்த்ததில் இதுவரைக்கும் எழுதிக்கொண்டிருக்கும் கதையில் 8 பக்கங்கள்தான் முடித்திருக்கின்றேன். மிகுதி 6 பக்கங்களும் க்ளைமேக்ஸ் பகுதி. காரண காரியங்களுடன் சுபம் போட வேண்டும். அவ்வளவு பெரிய விடயமில்லை என்றாலும் இப்பொழுது இருக்கும் மனோநிலையில் அது சாத்தியமில்லை என்றே தோன்றியது.

மொபைலில் Google Driveஐ scroll செய்துகொண்டே போனேன். ஏதாவது பதிப்பிக்கப்படாத கதைகள் ட்ராஃபட்டில் உள்ளதா என்று. அப்படியிருக்கும் என்ற நம்பிக்கை துளிகூட இருக்கவில்லை. மூன்று வெளியீட்டாளர்கள் கைவசம் இருக்கும் போது எந்த கதையும் மிஞ்ச வாய்ப்பில்லை.

ப்ரேதன் கதை.

Yes! Eureka!

பதிப்பிக்கபடாத கதை. நாவல் அல்ல சிறுகதை. சிறுபத்திரிகை ஒன்றிற்காக எழுதியது. இலக்கிய உலகில் என் பெயர் வரவேண்டும் என்பதற்காக எழுதப் போய் கடைசியில் கிடப்பில் போட்டதுதான் மிச்சம். மேலோட்டமாக ஒருமுறை படித்துப் பார்த்துவிட்டு, அஜயனுக்கு டயல் செய்தேன்.

“அஜயன், ஏற்கனவே எழுதிய கதை ஒன்று இருக்கு. அதை அனுப்புறேன்… படிச்சிப் பாருங்க.”

“நீங்க வீணா ஸ்ட்ரெஸ் பண்ணிக்காதீங்க தாரிக். நா வேறு ஒரு கதை ரெடி பண்ணிட்டேன்… நெக்ஸ்ட் டைம் பாப்போம்” அவர் சொன்னதில் எந்த உள்நோக்கமும் இல்லைதான். என்றாலும் இந்த தொழிலில் தொடர்ந்து ஒரு பதிப்பகம் கிடைப்பது அவ்வளவு லேசான விடயமல்ல.

“அப்படியென்றால் சரி அஜயன்… இது ரொம்ப நாளைக்கு முன் எழுதிய கதை. ஹாரர் ப்ளஸ் த்ரில்லர். பழசுதானே… நெக்ஸ்ட் டைம் கதைய முடிச்சு அனுப்பறேன்.”

“இல்லை நீங்க கதைய அனுப்பிவிடுங்க நா படிச்சு பாக்குறேன்…” போட்ட பீடிகை வேலை செய்தது. இதில் தந்திரம் எதுவுமில்லை. உண்மையை டைமிங்கா சொல்ல வேண்டிய இடத்தில் சொல்வதும், சொல்லக்கூடாத இடத்தில் தவிர்ப்பதும் பொய்யைவிட பலம் வாய்ந்தது. ப்ரேதன் கதை பிடிக்காமல் போவதற்கு வாய்ப்பேயில்லை. உடனடியாக மெயிலை தட்டிவிட்டு, அம்மாவிடம் ஏதும் இம்ப்ரூவ்மன்ட் தெரிகின்றதா என்று கவனித்தேன். இன்னும் அதேநிலைதான்.

அம்மா, D-18, ப்ரேதன் கதை, சின்னம்மா, அடியாட்கள், ஸ்ட்ரெச்சர் வண்டி, நர்ஸ், எல்லாம் ஐன்ஸ்டீன் டாக்டரின் முடிக்குள் ஒளிந்துகொண்டு என்னைப் பார்த்து சிரித்துக்கொண்டிருந்தார்கள். குழப்பத்தில் சிக்கிக் கொண்டே போனது என் மூளை. 5.30AM. தூக்கக் கலக்கம் போட்டு வாட்டியது.

லவ்க்ராஃப்ட்டின் புனைவுலகு மிகவும் விசித்திரமானது. ஆரம்பத்தில் pulp எழுத்தாளராக அறியப்பட்டவர். கற்பனையுலகொன்றை உருவாக்கி அதில் தன் புனைவுகளை நடமாடவிட்டவர். அவரது கதைகளில் ஒன்றுதான் Herbert West–Reanimator, Merry Shellyயின் Frankenstein நாவலின் பாதிப்பில் உருவாக்கப்பட்டது. கதையின் நாயகன் Herbert West, இறந்து போன ப்ரேதங்களை உயிர்பிக்க முடியும் என நம்புபவன். மனித உடலை machine போன்று restart பண்ண முடியும் என்பதுதான் அவன் தியறி. இந்தக் கதையை தொடராகவே கொண்டு சென்றார் லவ்க்ராஃப்ட். ரகசியமாக மரித்த உடல்களை மீள்-உயிர்ப்பிக்கும் முனைப்பில் ஈடுபடும் ஒரு விஞ்ஞானியின் கதைதான் இந்த  Herbert West–Reanimator. இதை மையமாக வைத்து எடுக்கப்பட்ட திரைப்படம்தான் Re-Animator. அது பிற்பாடு ஒரு franchise ஆகவே மாறிப்போனது. இந்தக் கதையின் பாதிப்பில் நான் எழுதிய கதைதான் ப்ரேதன் கதை.

அம்மாவைப் பார்க்க இன்னும் யாரும் வரவில்லை. பெரும்தொகை பணத்தை கரக்கப் போகும் இவர்கள் பில் போடும் பொழுது ‘கவனித்தல்’ பகுதிக்கு discount போடுவார்களா என்ன? அம்மாவின் உடல் நிலை பற்றிய அறிவின்மையுடன் கடும் கோபமும் தொற்றிக் கொண்டது. இதுபற்றி பேஸ்புக்கில் கிழிகிழியென்று கிழிக்க வேண்டும். சம்பந்தப்பட்டவர்களை நோக்கி கத்த வேண்டும். அப்போ என்ன மயித்துக்கு இங்க கொண்டுவந்த என்று கேட்பார்கள். நீங்கள் தாராளமாக கவர்மண்ட் ஹாஸ்பிடல் போகலாம். நாங்கள் வேண்டாம் என்று கூறவில்லையே. காப்பரேட் இவ்வாறுதான் எங்களைக் கட்டிப் போடுகின்றது. பஸ்ஸில் கண்டாக்டர் ஏறுங்க, ஏறுங்க நல்லா இடம் இருக்கு என்று கூறி full pack அடிச்சிட்டு ஏறியதும், சில்லறையில்லை எறங்கு, முன்னாடி போ, அங்க நிறுத்த முடியாது என்றெல்லாம் சர்வாதிகாரத்தனம் காட்ட ஆரம்பித்துவிடுவார்கள். அதேபோலத்தான் இதுவும்.

வரவேண்டிய நர்ஸ் டைமிற்கு வரவில்லை. இதற்கும் D-18ல் நடப்பவற்றிற்கும் ஏதும் தொடர்பிருக்குமா?

‘Why so serious…’ ஒலிக்க அலைபேசியை தூக்கினேன். “அஜயன் சொல்லுங்க… ” 6.50AM.

“செம்ம… செம்ம… இப்படியொரு contentஅ பாத்து எத்துன நாளாச்சு தெரியுமா? இத ஏன் முன்னாடியே என்கிட்ட அனுப்பல்ல தாரிக்?” நினைத்தது பலித்த சந்தோஷம் புன்னகையாக படர்ந்தது என் முகத்தில். அம்மா.

“அப்படியொன்றும் இல்லை… எழுதி draftஇல் போட்டிருந்தது இப்பொழுதுதான் நினைவிற்கு வந்தது.” கவனிக்க இங்கு பொய் சொல்லவில்லை. உண்மையை சொல்லவில்லை அவ்வளவுதான்.

“Splendid! இதுதான் இன்னிக்கி ப்ரின்ட்டுக்கு போகப் போவுது… தலைப்பை அப்படியே வைத்துவிடுவோம். பிரச்சினையில்லை.” நான் எழுதிக்கொண்டு 8 பக்கங்கள் முடித்த கதை, இதே கதையின் commercialized versionதான். ஒரிஜினலே பப்ளிஷாக போவதில் மகிழ்ச்சி.

“கதையில் ஏதாச்சும் மாற்றம் செய்ய வேண்டி வருமா?”

“நம்ம ரீடர்ஸுக்கு இந்த ஸ்டைல் புதுசுதான்… ரைட்டர் ஜான் எழுதியது போலில்லாமல் இருக்கு. அதான் ஒரே பிரச்சினை. வேறு pen nameல போடுற ஐடியா இருக்கா…?” இன்னொரு அடையாளமா, இரண்டு மூன்று புனைப்பெயர்களில் எழுதுவதென்பது எழுத்துழகிற்கு புதிய விடயமல்லதான் என்றாலும் கொஞ்சம் தயங்கினேன். ஏற்கனவே ரைட்டர் ஜானிற்கு இருக்கும் பிரபலமும் ஒரு காரணம். யோசிக்க நேரமும் இல்லை.

“காதல்சிற்பி”

“என்ன காதல்சிற்பியா? இது எப்படி பொறுத்தமாகும்… கதை பயங்கர ஹாரரா இருக்கே…”

லவ்க்ராஃப்டின் பாதிப்பில் எழுதிய கதை. லவ்-காதல், க்ராஃப்ட்-சிற்பி (சிற்பியுடன் தொடர்பான அர்த்தமும் வருகின்றது என்பதால்) “உள்ளர்த்தம் இருக்கு அஜயன்… தைரியமா வைங்க”

“நீங்க சொன்னா சரிதான்… ரீடர்ஸ் எப்படியும் யோசிப்பாங்க, நகைமுரண் நல்லதொரு techniqueதான். இருங்க ப்ரிண்ட்டுக் அனுப்பிட்டு பேசுறேன்.”

அஜயனின் ஆர்வம் என்னுள் ஒரு உத்வேகத்தை ஏற்படுத்தியது.

D-18 அறையில் என்ன நடக்கின்றது. அந்த பருத்த அம்மா யார், அவரிற்கு உயிர் இருந்ததா, இல்லை அதுவொரு வெற்றுப் ப்ரேதமா, கூடவே வந்தவர்கள் யார், அந்த ஆசாமியை எங்கேயோ பார்த்த மாதிரி ஞாபகம். ஆனால், அந்த சின்னம்மாவை இதற்கு முன்னர் எங்கும் கண்டதில்லை.

D-16 எனது அம்மாவை அட்மிட் செய்யப்பட்டிருக்கும் அறை. நானும் அங்குதான் இருந்தேன். காலடிச்சத்தம் என் அறையை அண்மிப்பது போலிருந்தது. இது நிச்சயம் நர்ஸ் அல்லது டாக்டர் காலடிச்சத்தம் இல்லை. நன்கு தின்று கொழுத்த எருமைகளின் காலடிச்சத்தம். அந்த அடியாட்களாகத்தான் இருக்க வேண்டும். நானிருந்த அறைக்கருகில் வந்து கண்ணாடிவழியாக உற்று நோக்கினான் ஒருவன். அந்த கண்ணாடிவழி பார்த்தால் உள்ளே என் அம்மா இருப்பது மட்டும்தான் விளங்கும். இன்னொரு மனிதன் இருப்பது தெரியாது. அதனால் பின்வரும் உரையாடலை நன்றாக ஒட்டுக்கேட்க முடிந்தது,

“டேய் மாறி, போலிஸ் காவல் எப்படா போடுவாய்ங்க… ஒரே பசிடா!”

“திங்குறதிலேயே இரு… எனக்கு என்டா இது சரியாப்படல, உண்ட வீட்டுக்கே ரெண்டகம் பண்ற மாதிரி இருக்கு.”

“டேய் அரசியல்ல நாய் கூட ஆள் பாத்துத்தாண்டா குறைக்கும்…”

“அம்மாவ மூனு மாசம் ஆஸ்பத்திரில எப்பிடிடா வெச்சிருக்க போறானுங்க… இதெல்லாம் எப்படி பேப்பர்காரனுக்கு தெரியாம மெயின்டைன் பண்ண முடியும்?”

“வெறும் அம்பதாயிரம் கொடுத்தாலே நீ யார வேணும்னாலும் தூக்குவ… இதெல்லம் பெரியெடத்து சமாச்சாரம் தம்பி”

“என்னலே சொல்லுவே… ஒரு நாட்டயே எப்படிடா ஏமாத்துறது…”

“இதெல்லாம் அரசியல்ல சாதாரணமப்பா”

அந்தநேரம் பார்த்து அஜயன் மொபைலில். நல்லவளை, வைப்ரேஷனிற்கு அப்பொழுதே மாற்றிவிட்டிருந்தேன். எத்தனை படங்கள் பார்த்திருப்போம், இதை கூட செய்யாவிட்டால் எப்படி.

அந்த குறிப்பிட்ட உரையாடலை வைத்து இரண்டு விடயங்களை அணுமானிக்க முடிந்தது. ஒன்று, நிச்சயம் இங்கொரு அரசியல் நாடகம் அரங்கேற்றப்பட்டிருக்கின்றது. உள்ளே இருப்பது அரசியலில் ஒரு பெரும் புள்ளியாகத்தான் இருக்க வேண்டும். இரண்டு, அவர் நிச்சயம் உயிரோடு இல்லை.

அந்த அடியாட்கள் நகரும் வரை காத்திருந்து, மீண்டும் அஜயனை அலைத்தேன்.

“என்ன தாரிக், ஏதும் பிரச்சினையா… அம்மாவின் நிலைமை எப்படியிருக்கின்றது. டாக்டர் வந்து பார்த்தாங்களா?”

“இன்னும் இல்லை அஜயன்… சொல்லுங்க”

“எல்லாம் டன் தாரிக், இன்னும் கொஞ்ச நேரத்துல ப்ரிண்ட்டுக்கு அனுப்பிடலாம்…” அதைத்தான் ஏற்கனவே சொல்லிவிட்டாரே.

“என்ன அஜயன், ஏதாவது எடிட் செய்யனுமா…? ஒன்னும் பிரச்சினையில்லை அனுப்புங்க.”

“இல்லை தாரிக், உங்க நிலைமைய யோசிக்கறேன்… எடிட் எல்லாம் பெரிசா ஒன்னுமில்ல, க்ளைமேகஸை ஒரு தடவை பார்த்துடுங்க… உங்களுக்கு ஒரு ப்ரொப்லமும் இல்லைனா ஓகே.” அப்ப க்ளைமேக்ஸில் கமர்ஷியல் சரக்கு ஏற்ற வேண்டும். கதையை மாற்றும் எண்ணம் சுத்தமாக இல்லை என்றாலும் வேறு வழி தெரியவில்லை. இந்த கதை பிரசுரமாகாவிட்டால் இன்னொன்றை போட்டுவிடுவார் அஜயன். அப்படி பிரசுரமானால் அடுத்த இதழில எனது கதை வருவதற்கான சாத்தியப்பாடுகள் குறைந்துவிடும்.

“சரி, அஜயன் பண்ணிடலாம்… ”

“கடைசி பார்ட்டை மட்டும் அனுப்புறேன்… அதுல கடைசில சில கமண்ட்ஸ் போட்டு இருக்கேன்… நீங்க எடிட் பண்ணத் தேவையில்லை என்றால் ஒன்னும் பிரச்சினையில்லை.”

“ஓகே… அனுப்பிவிடுங்க.”

அம்மாவை பார்ப்பதற்கு இன்னும் ஒருவரும் வரவில்லை என்ற கடுப்பு ஒரு பக்கம், தொழிலை தக்கவைத்துக்கொள்ள இந்த எடிட்டிங் வேலை. ச்சை. என்ன வாழ்க்கைடா இது. இதில் D-18 அறை மர்மம் வேறு.

“பொலிஸ் மீடியா எல்லாம் வர்றதுக்குள்ள சாப்பிட்டு வந்துடலாம்டா…” அந்த நான்கு அடியாட்களும் D-16ஐ கடந்து போவதை நன்கு அவதானிக்க முடிந்தது. இதுதான் தருணம். மெல்ல கதவைத் திறந்துகொண்டு வெளியே கேசுவலாக வந்தேன். முடிந்தவரை.

கடைசியாக இருந்த டைம் இப்பொழுது இல்லை. அதை கவனிக்கும் moodஉம் இல்லை. 7.15 கடந்திருக்க வாய்ப்புண்டு. நல்லவேளை மர்ம அறைக்குப் பக்கத்தில் அந்த இரண்டு அரசியல்வாதப் பெருமக்களும் இருக்கவில்லை.

சுற்றுமுற்றும் நேரம் உறைந்து கிடக்கும் பொழுது காலடிச்சத்தத்தை சாந்தப்படுத்துவது அவ்வளவு எளிதான காரியமில்லை. இந்த மர்ம சம்பவத்தை ஒட்டி முழு வைத்தியசாலையும் மயான அமைதிகாத்தது. அத்தனை CCTVக்களும் என்னை நோக்கி பாயும் தோட்டாவாகவே இருக்க, குருட்டுத்தனமான தைரியம் என்னை முன்னோக்கி நகர்த்திற்று.

D-18 அறைக் கண்ணாடி freezer glass போன்று உறைந்து காணப்பட்டது. விரல்களில் அந்த குளிர் தாக்கிய அதே நொடியில் மூளை நரம்புகள் விரைவாக செயற்பட ஆரம்பித்தது. “மாமிசம் கெட்டுப் போகாமல் இருக்க freezerஇல் போட்டு வைப்பாங்க… அப்போ… இங்க இருக்குறது ஒரு பிணம். ஒரு பிணத்துக்கு எதற்கு patient அறை… what the fuck is happening here?” அப்பொழுது கேட்ட காலடித்தடம் நிச்சயம் என்னுடையது அல்ல. ஒளிந்துகொள்ள இடம்!? பத்தடிகள் தள்ளி ஒரு corridor. அதற்கு அருகில் இருட்டுப் பகுதி. சட்டென்று நகர்ந்த கால்கள் திரும்பிய பொழுது அதே கண்கள் திரும்பி D-18ஐ நோட்டமிட்டது. குறுக்குவெட்டான கறுப்பு பின்னணியில் என் உருவம் தெரிய வாய்ப்பில்லை. இவ்வளவு நடக்கின்றது ஒருத்தன் கூடவா என் நடமாட்டத்தை அவதானிக்கவில்லை. கண்களை CCTVஐ நோக்கி குவித்த பொழுதுதான் உண்மை துலங்க தொடங்கிற்று. அத்தனை CCTVக்களும் செயலிழக்கச் செய்யப்பட்டிருந்தது. இது ஏற்கனவே திட்டமிடப்பட்ட நாடகம்தான்.

அந்த காலடிச்சத்தங்கள் பிணத்துடன் சம்பந்தப்பட்டவர்களுடையது இல்லை. அந்த டாக்டரும், இன்னுமொரு டாக்டரும் அந்த சத்தங்களுக்கு உரிமை கொண்டாடியவர்கள். சுற்றுமுற்றும் பார்த்துவிட்டு D-18 கதவைத் திறந்துகொண்டு உள்ளே சென்றனர். இருளை விட்டு சற்று விலகி என்ன நடக்கின்றது என்று பார்க்க வெளிய வருமுன் கதவு மீண்டும் திறந்துகொண்டது. இருவரும் ஏதோ பேசிக்கொண்டனர். சைகையை வைத்து கண்டுபிடிக்கும் அளவுக்கு இன்னும் எனக்கு திறமை வளரவில்லை. மீண்டும் இருளிடம் தஞ்சம் புகுந்தேன்.

இரண்டு பேரும் ஒரு முடிவிற்கு வந்துவிட்டார்கள் போலும். ஒரு டாக்டர் விரைந்து நானிருந்த திசைக்கு எதிர்திசையில் சென்றார், அடுத்தவர் அவர் போகும் வரை பார்த்துக் கொண்டிருந்து திரும்ப அறைக்கு சென்றார்.

நொடிகள் நகர – போன வேகத்தில் ஒரு ஸ்ட்ரெச்சருடன் வந்தார் அடுத்த டாக்டர். தனியாகவல்ல. ஸ்ட்ரெச்சரல் ஒரு பருத்த உடலும் இருந்தது. வெள்ளையால் மூடி. நேரே D-18 உள்ளே செல்ல. அறைக்கதவு மூடிக் கொண்டது.

இப்பொழுது உள்ளே என்ன நடந்திருக்கும் என்பதை என் புனைவு மூளையைக் கொண்டு நிரப்ப முயற்சிக்கின்றேன்,

“டாக்டர், இந்த பாடிட வெயிட், சைஸ், ஹைட் எல்லாம் பொறுத்தமா இருக்கும்…”

“யெஸ் டாக்டர்… சீக்கிரம்”

இருவரும் சேர்ந்து ஏற்கனவே இருந்த பிணத்தை ஸ்ட்ரெச்சருக்கும், ஸ்ட்ரெச்சரில் இருந்த உடலை கட்டிலுக்கும் மாற்றினர்.

“இன்னொரு தடவை நல்லா யோசிச்சிக் கொள்ளுங்க… இது ரிஸ்க், political case வேறு. எங்களுக்கு வேற நல்ல body கிடைக்கும்…”

“கிடைக்கும் ஆனா இப்படியொரு perfect situation அமையுமா, imagine 3 மாசம் ட்ரீட் பண்ணணும் ஒரு பாடிய, which means இந்த body is not dead officially… just imagine if our experiment succeeds? ஹ்ம்… don’t waste time be quick”

எல்லாவற்றையும் கச்சிதமாக அமைத்துவிட்டு வெளியே வந்தனர்.

“What if somebody finds out Dr. West?”

“Don’t be silly Dr. Frank, who wants to give a damn about a dead body… inside a freezer. Let’s move quick.” இருளினுள் இருவரும் மறைந்து போயினர்.

நான் அறிந்த இருளில் இருந்து அறியா இருளை நோக்கி பயணித்தேன். திரும்ப வருவதற்கான எவ்விதமான உத்தரவாதமும் இன்றி.

இந்த பக்கத்தில் இருந்து குறுக்குவெட்டாக கறுப்பு கவ்விக் கொண்ட சுவர்களும், வெளிச்சத்தை கத்தரி போடும் நிழல்களுமாக கதை நுவார் தன்மைக்கு தொற்றிக் கொள்கின்றது.

செயலிழக்கச் செய்யப்பட்ட security cameraக்கள் என்னையே உற்று நோக்குவது போலிருந்தது. ஸ்ட்ரெச்சர் மனிதர்கள் இடப்பக்கமாக திரும்பிய அதே தருணம் நான் வலப்பக்கம் இருந்த அறைக்கதவை ஒட்டி சாய்ந்துகொண்டேன். அதில் ஒரு அம்மா பிள்ளையை வைத்துக்கொண்டிருப்பது போன்ற போஸ்டர் ஒட்டப்பட்டிருந்து.

சிலநொடிகள் விட்டு ஸ்ட்ரெச்சர் மனிதர்களை தொடர்ந்தேன். பெரிய கதவுகள். அதற்கு பின்னால் நிச்சயம் ஏதோ ஒன்று இருக்க வேண்டும். கதவை நோக்கிய பாதை தளபாடங்களால் நிறைந்திருந்தது. அதிகம் பயன்படுத்தப்படாத பகுதியாக இருக்க வேண்டும். கதவு உள்பக்கத்தால் தாளிடப்பட்டிருக்கவில்லை. உள்ளே சென்றேன். அதுவொரு பெரிய அறை. பழுதடைந்த நிலையில் இருந்த laboratory அது. கெமிக்கல் நாற்றம் நாசிகளை துவம்சம் பண்ணியது. அந்த பெரிய laboratory பரப்பை அடுத்து இருந்த ஒரு அறைக்கதவு திறக்கப்படும் சத்தம் கேட்க மறுபடியும் இருளிடம் ஒளிந்துகொண்டேன். உள்பக்கம் தாளிடப்பட்டிருக்காத அந்த lab கதவை தாளிட்டான் டாக்டர் ஃப்ரான்க்.

அடுத்த அறைக்கதவை நோக்கி நடந்தவர் என் காலுக்கு தட்டுப்பட்டு உருண்டு சென்ற கெமிக்கல் போத்தலின் சத்தத்தில் நிதானித்தார். முகத்தில் வியர்வை அப்பியது. அவருக்கும்தான். இருளுடன் சங்கமித்திருந்த என்னை அவர் கவனிக்கத் தவறியது இயல்பான ஒன்றுதான். மர்மத்தின் பாதி கூட துலங்காமல் எப்படி கதையின் நாயகன் மாட்டிக்கொள்வான்.

தாளிடப்பட்ட ஆய்வுகூடத்தில் சிக்கிக் கொண்ட எலி போல் ஆகிவிட்டிருந்தேன். அடுத்த அறையில் என்ன நடக்கப் போகின்றது என்பதை அறியும் ஆர்வத்தை விட பயம்தான் என்னை அதிகம் வாட்டியது. அந்த அரசியல் பிரமுகர்களுக்கு இந்த விடயம் தெரியுமா? தெரியாவிட்டால் இன்நேரம் கண்டுபிடித்திருப்பார்களா? கண்டுபிடித்து இந்தப்பக்கம் வந்து தொலைத்தால் என் கதி!? இப்படி ஒரே இடத்தில் இருந்துகொண்டு சிந்திப்பதால் கதை நகரப் போவதில்லை.

ஒளி இருளிடம் ஒடுங்கிப் போயிருந்தது அந்த அறையில். ஒன்றிரண்டு கண்ணாடி வழி விழுந்த ஒளித்தெறிப்புகளைத் தவிர வேறு ஒளிகள் அந்த ஆய்வுகூடத்தில் இருக்கவில்லை. என் மொபைலைக் கொண்டு நகர்ந்தால் மூன்றாவது நபரின் இருப்பை அவர்கள் அறிந்துவிட வாய்ப்புண்டு. ஒவ்வொரு எட்டையும் நிதானித்து வைத்தே என் நகர்வை அமைத்துக் கொள்ள வேண்டும். அடுத்து என்ன செய்ய போகிறேன், இங்கிருந்து அந்த அறையின் கதவை நோக்கி நகர வேண்டும். அந்த அறையில் இருக்கும் கண்ணாடி வழி என்ன நடக்கின்றது என்பதை அவதானிக்க வேண்டும். அப்படியே செய்தேன். கண்ணாடி வழி விரிந்த காட்சியை அப்படியே விவரிக்கின்றேன்.

இரண்டு பைத்தியக்கார டாக்டர்கள். ஆம், பைத்தியங்களேதான். டாக்டர் ஃப்ரான்க் முகத்தில் பச்சை நிற ஒளியும், டாக்டர் வெஸ்ட் முகத்தில் சேபியா மற்றும் பச்சை நிறங்களும் முகத்தில் பட்டு தெறிக்கும் போதே அவர்கள் பைத்தியக்கார டாக்டர்கள் என்பதை உறுதியாக முடிவுசெய்து கொண்டேன். இருந்தாலும் பின்வரும் விடயங்கள்தான் அதனை இன்னும் உறுதிபடுத்தியது.

அந்த தடித்த அம்மாவின் பிணத்தின் கைகள், முகம், கழுத்துப்பகுதி, கால்கள் தவிர ஏனைய அனைத்தும் வெள்ளைத் துணியால் மூடப்பட்டிருந்தது. டாக்டர் வெஸ்ட் தலையில் ஒரு டார்ச், கையில் கத்தி, முகத்தில் சிரிப்பு. அந்த உடலுக்கு 6 பாட்டில்களில் இருந்து விதம் விதமான மருந்துக்கள் ஏற்றப்பட்டுக்கொண்டிருந்தன. இறந்த உடலினுள் எப்படி இந்த மருந்துக்கள் நகரும்? அந்த பாட்டில்களுடன் பேட்டரிகளும் இணைக்கப்பட்டு அதன் வழி வயர்களும் அந்த உடலுடன் தொடர்புபட்டுக்கொண்டிருந்தன. தலையை சுற்றி கம்பி வளையமொன்றும், அதனை இணைத்து வைக்க ஆணியும் இருக்கப்பட்டிருந்தன. எந்தநேரமும் மின்சாரம் பாய்ச்சப்பட்டுக் கொண்டேயிருந்தது. எத்தனை வால்ட் என்பதை என்னால் கவனிக்க முடியாமல் இருந்தது. டாக்டர் ஃப்ரான்கின் உடல் மீட்டர்களை மறைத்துக் கொண்டிருந்தது. நான் இவற்றையெல்லாம் கவனித்துக் கொண்டிருக்கின்றேன் என்பதை உணரக் கூட அவர்களால் முடியாது என்றே நினைக்கின்றேன். அந்தளவுக்கு அவர்களது ஆய்வில் ஐக்கியமாகிவிட்டிருந்தனர்.

“டாக்டர் வெஸ்ட், இந்த சப்ஜக்டாவது தேறுமா?”

“கிடைச்சதுலேயே இதான் ஃப்ரெஷ்ஷான சப்ஜக்ட்… இதுவரைக்கும் அனிமல்ஸ் எல்லாம் ஃபெயிலியர்… ஹியூமன் சப்ஜக்ட்தான் சரிவரும் என்று முடிவெடுத்து செய்ற ஆறாவது ஆபரேஷன்… இது பிழைக்காது ஃப்ரான்க், ட்ரஸ்ட் மீ”

“இல்லை வெஸ்ட், மத்த ஹ்யூமன் சப்ஜக்ட் எல்லாம் ஃபெயிலியர்தானே… இது மட்டும் எப்படி?”

“This is Science Dr. Frank, not voodoo. நிறைய பிழைக்கும், கடைசி வரைக்கும் முயற்சி செய்து கொண்டுதான் இருக்கனும். எல்லாத் theories உம் பல experimentsகள தாண்டிதான் இன்டக்கி நமக்கு கிடைச்சிருக்கு…”

“But Dr. Herbert West…”

“Save it Dr. Frankenstein, save it for our Nobel speech…”  

நான் சொல்லவில்லையா இவர்கள் பைத்தியங்கள் என்று. அந்த அறையில இருந்த பெரிய கடிகாரத்தில் நேரம் 8PM என்றிருக்க, தன் கைக்கடிகாரத்தைப் பார்த்து,

“It’s time…” என்றவாரே அருகில் இருந்த பெரிய சிரின்ஜை எடுத்தார் டாக்டர் வெஸ்ட். அதில் பச்சை நிறத்திலான திரவம் இருந்தது.

அதே நேரத்தில் டாக்டர் ஃப்ரான்க் இன்னொரு பெரிய சிரின்ஜை எடுத்தார். அதில் மஞ்சள் நிறத்திலான திரவம் இருந்தது.

இருவரும் ஒருசேர அந்த பருத்த கழுத்தைத் தேடி இருபுறத்திலும் சரிசமமாக சிரின்ஜை செழுத்தினர். அவர்களின் முகபாவனைகள் count down கடிகாரம் போல் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக் கொண்டன. அந்த நொடி வந்தது. பச்சை – மஞ்சள் திரவங்கள் இரண்டும் உடலினுள் பாய்ச்சப்பட்டது. எனக்கும் வியர்த்தது.

அந்த உடலின் நரம்புகளில் இந்த திரவங்கள் பயணிப்பது தோல்வழி தெளிவாகவே விளங்கியது. திரவங்கள் உடல் முழுதும் ஒரு சுற்று சுற்றி முகம் வழி தலையை நோக்கி மெல்ல நகர, இவர்கள் வால்டேஜை கூட்டிக் கொண்டே போனார்கள். பாய்ச்சப்படும் மின்சாரத்தின் உடல் துடிதுடித்தது. நின்றவுடன் கண்களை திறந்து டார்ச் அடித்து பார்த்தார் டாக்டர் வெஸ்ட். கைகளின் நாடித் துடிப்பை டாக்டர் ஃப்ரான்க் பார்த்தார். முகங்களில் தோல்வி படிய ஆரம்பித்துக் கொண்டிருந்தது.

“Will do it again…”

“No Dr. West, it’s too risky… இதற்கு மேல இங்கிருந்தா தேட ஆரம்பிச்சிடுவாங்க… I need to report to duty at 9. We need to stop right now.”

“We’ve got approximately 45 minutes… all the SOLUTIONS are inside the corpse we just need to give another FORMULA. இது இன்னொரு முயற்சியா இருந்துட்டு போகட்டும் ஃப்ரான்க்.”

9 மணிக்கும் வைத்தியசாலை மீண்டும் பழைய நிலைக்கு திரும்பிவிடுமா, இல்லை இந்த அரசியல் நாடக அரங்கேற்றத்திற்காக இன்னும் மயான நிலையிலேயே இருக்குமா? இங்கிருந்து அடுத்து என்ன நடக்கப் போகின்றது என்பதை அறிய ஆவல்தான், ஆனால் இதே சந்தர்பத்தில் D-16 அறையில் என் அம்மா, சாப்பிடச் சென்ற அடியாட்கள், காணமல் போன அந்த இரண்டு அரசியல் பிரமுகர்கள், D-18 அறையில் மாற்றப்பட்ட பிணம், பொலிஸ், ப்ரஸ் இவ்வளவெல்லாம் கதையை இன்னும் நீளமாக்கக்கூடிய உபகதைகளைக் கொண்ட தளங்கள். இங்கு கட் செய்தால் அடுத்த நொடி அம்மாவின் அறையில் என்னால் இருந்து கொண்டே கதையை முடித்துவிட முடியும். ஆனால் அது முற்றிலும் என் கற்பனை சேர்ந்து ஹாலிவூட் ஹாரர் த்ரில்லராகிவிட வாய்ப்புண்டு. காதில் பூ ரகக் கதையென்று வாசகர் கடிதம் வந்தாலும் வரும்.

திடிரென்று அறையில் இருந்த கொஞ்சநஞ்ச வெளிச்சமும் காணமல் போனது. ஹாஸ்பிடல் முழுதும் இதே கதிதான் போலும். அந்த அறையினுள்ளே மின்சாரம் அலைபாய்வது விளங்கியது. அதிக வால்டேஜ். இங்கிருந்தால் இந்த பைத்தியங்களுடன் சேர்ந்து நானும் பஸ்பமாகிவிடுவேன். அடுத்து என்ன நடக்கும் என்பதை என் கற்பனை கலந்து எழுதிவிட்டு போகிறேன். இப்பொழுது என் உயிரும், என் அம்மா உயிரும்தான் முக்கியம். சற்றும் யோசிக்காமல் அவ்விடத்தை விட்டு நகர்ந்தேன். தாளிடப்பட்டிருந்த அறைக் கதவை உடைத்த சத்தம் அவர்களுக்கு கேட்டிருக்க வாய்ப்பில்லை. அந்தளவுக்கு தீவிரமாக இயங்கிக் கொண்டிருந்தார்கள்.

குறுக்குவெட்டு இருள்களை கிழித்துக்கொண்டு D-16னை நோக்கி விரைந்தேன். அம்மா இன்னும் சுயநினைவற்றுதான் இருந்தாள். அருகில் இருந்த Wheel Chairஇல் அவளை அமர்த்தி விரைவாக வாசலை நோக்கி நகர்ந்தேன். தூரத்தில் அந்த அடியாட்கள் வருவது தெரிந்தது. என்னை நெருங்கவும் நான் ஆட்டோவில் ஏறவும் சரியாகப் போனது. ஐந்து கிலோமீட்டர் தள்ளியிருந்த அரச வைத்தியசாலையில் அம்மாவை அட்மிட் செய்துவிட்ட பின்னர்தான் என் பெருமூச்சு அடங்கியது.

Comment 1: தாரிக் இந்த இடத்தில் ஒரு சேசிங் சீன் வைத்தால் நன்றாக இருக்கும். அடுத்து அந்த எக்ஸ்பெரிமன்ட் என்ன ஆகிற்று என்று கொஞ்சம் elaborate செய்தால் நன்றாக இருக்கும். அம்மாவையும் ஹிரோவையும் கண்ட அடியாட்கள் விரட்ட, காரை எடுத்துக் கொண்டு ஒரு சின்ன சேசிங். இந்த ஐடியா எனக்கு பட்டது. ஆட்டோ சேசிங் என்றாலும் ஓகே.

Comment 2: Explosion ஆனதில் அந்த experiment பஸ்பமாகியது என்பதை என்னால் ஏற்றுக்கொள்ள கொஞ்சம் கஷ்டமா இருக்கு. கொரியன் படம் மாதிரி ஏதும் ட்விஸ்ட் வைத்தால் நல்லா இருக்கும். அப்புறம் உங்க இஷ்டம்.

“அம்மாவுக்கு ஒன்னுமில்ல சின்ன மயக்கம்தான், அப்படியே தூக்கமும் வந்திருக்கு அதான் இப்படி. இன்னக்கே டிஸ்சார்ஜ் பண்ணி கூட்டிக் கொண்டு போக முடியும். இதுல மார்க் பண்ணி இருக்கு டேட்ஸுக்கு க்ளினிக் கூட்டிக்கொண்டு வாங்க.”

“தேங்ஸ் டாக்டர்…”

கதையை அனுப்பிவிட்டு நிம்மதியாக கட்டிலில் சாய்ந்தேன். இப்பொழுதெல்லாம் அம்மா சீரியல் பார்ப்பதில்லை, தினசரி பேப்பர், நீவ்ஸ் சேனல்கள்தான் பார்க்கிறாள். அதுவும் அந்த சின்னம்மாவைக் கண்டால் அவள் முகம் மாறுவதைப் பார்க்க வேண்டும். பயங்கரம்.

– ஒமர் ஷரீப்

துவாரகன் ராமலிங்கனுக்கு ஸ்பெஷல் நன்றிகள்.

Advertisements

4 comments

  1. நன்றாக இருக்கிறது. கதையை வடிமைத்த விதம் அருமை. இந்த கதையை எழுதியவர் நிறைய படம் பார்ப்பவராக இருக்கிறார் என்பதும் நிறைய படிப்பவராக இருக்கிறார் என்பதும் குறிப்பாக அவைகள் எந்த வகைகளாக இருந்திருக்கிறது என்பதும் புரிொள்ள முடிகிறது. அவற்றை நன்கு உள்வாங்கி நல்லவிதமாக வெளிப்படுத்தியிருக்கிறீர்கள். அரசியல் மற்றும் அரசாங்கம் மற்றும் மருத்துவம் சார்ந்த விமர்சனப் பார்வைளை அங்ககே பார்க்க முடிவதும் மகிழ்ச்சி. இந்தக் கதை எழுதிய விதத்தில் லேசாக சுஜாதாவின் சாயல் தெரிகிறது. அடுத்த முறை அதை தவிர்த்தால் நலம். சமீபத்தைய சம்பவம் ஒன்றை கதைக்குள் ொருத்திக் ொண்டதும் அருமை. கதையில் வரும் கதையாசிரிரே அவரை சுயவிமர்சனம் செய்து ொள்வது ோல நடுவில் இன்னும் ொஞ்சம் சுவாரசியம் ொடுத்திருக்கலாம். நீண்ட இடைவெ ளி விடாமல் ொடர்ந்து எழுதுங்கள். காத்திருக்கி ோம். வாழ்த்துக்கள்.

    • மிக்க நன்றி கோபிநாத் மாணிக்கம். உங்கள் பார்வைகளும் விமர்சனங்களும் முழுமனதுடன் உள்வாங்கிக் கொண்டேன். கதையை இன்னும் கொஞ்சம் நீட்டி சுவாரஷ்யத்தை அதிகரித்திருக்கலாம் என்ற எண்ணம் எனக்குள் ஏலவே வந்தது பலமுறை முயன்றும் அது தோற்றுப் போனேன். நீங்கள் சொல்வது போன்று இடைவெளியற்ற முயற்சிகளின் மூலம் எழுத்தை வளப்படுத்திக் கொள்ளலாம் என்ற நம்பிக்கையுடன்… மீண்டும் நன்றிகள்.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s