எச்சிபிசாசு: இந்த உண்மைகள் ஏன் மறைக்கப்படுகின்றன?

Spit Demon

1.

எச்சிபிசாசு என்ற பதத்தை பிரித்தெழுதினால் எச்சில் + பிசாசு = எச்சிபிசாசு என்று வரும். இதனை எச்சிபேய் என்றும் அழைப்பர். ஆங்கிலத்தில் இப்பேயைப் பற்றிய குறிப்புகளை தேடிய போது எதுவும் கிடைக்கவில்லை. நான் உனது கல்லறையில் துப்பினேன் என்ற திரைப்படத்தின் குறிப்புகள்தான் கிடைத்தது. அத்திரைப்படத்திற்கும் இந்த எச்சிப்பேய் அல்லது எச்சிப்பிசாசுக்கும் சம்பந்தமில்லை.

குறித்த கதை நடக்கும் ஊரில் இதனை எச்சிபிசாசி, சு என்ற எழுத்துக்குப் பதில் சி என்ற எழுத்தைப் பாவிப்பார்கள். அது அந்த ஊரின் பேச்சுவழக்கு.

எச்சிபிசாசி என்றால் என்ன? அது எவ்வாறு தோற்றம் பெற்றது? ஏன் இன்று அதனைப் பற்றிய கதைகள் இல்லை? அதன் தன்மைகள் யாது? அறிவியலுக்கும் இதற்கும் தொடர்பு என்ன? இந்த உண்மைகள் ஏன் மறைக்கப்பட்டன? என பல்வேறு கேள்விகள் இந்த கதையை கூறப் போகும் தஸ்லிம் வலித்தோன்றலில் வந்த மரிக்கார்(க்கு) எழுந்தது.

சரி, இக்கதை பற்றிய அறிவியல் அறிவு மாரிக்காருக்கு இல்லையென்பதால் நானும் அடிக்கடி கதைக்குள் வந்து போகிறேன். இந்த கதையில் யாராவது தாரிக் என்றழைத்தால் அது நான்தான் என்பதை முன்கூட்டியே தெரிவித்துக் கொள்கிறேன்.

இனி,

“நல்ல மனுசன், மவுத்தாப் போறதுக்கு முந்தின இரவு நல்லாத்தான் பேசிக் கொண்டு இருந்தாறாம்… மகள் எனக்கு கொஞ்சம் பால் ஊத்தித் தாங்கோ… குடிச்சி விட்டு படுத்தவர்தான்” அலி நானா கோப்பியை குடிச்சிக் கொண்டே.

“நேத்துக்கூட என்னோட பேசினார், கொடுக்க வேண்டிய கடனெல்லாம் கொடுத்தாச்சு… இனி நிம்மதி, நானும் எதுக்கு காக்கா நாளக்கே போற மாதிரி கதைக்கிறீங்க… ஸ்ஸ்” கோப்பி சுட்ட நாக்கோடு காதர் கதற.

பக்க பக்க சிரிப்பொழி மையவீட்டை குதுகளப்படுத்தியது.

“காதருக்கும் கோப்பிக்கும் ராசியில்ல போல…” கேரம் போர்ட் கிங் காங் ரயீஸ் பொட்டில் வைத்து அடிக்க சிவப்பும் கறுப்பும் குழியில். சட்டபடி. அடுத்த ஆட்டத்துக்கு களத்தில் இறங்க காத்துக் கிடந்த பொடியன்மார் க்ரூப் ஏமாற்றத்தில் நகர்ந்தது.

மையவீடு அமைதியாக அடங்கிக் கொண்டிருந்தது. ஜன்னல், கதவு எல்லாம் சாத்தப்பட்டது. கூட்டமும் களைய, அப்படியே லைப்ரியாகிவிட்டது. ஜன்னல், கதவு எல்லாம் திறந்து வைத்திருந்து கடைசியில் மவுத்தாப் போன மனுசன் திரும்பி வந்துவிட்டால் என்னவாகும்.

பொதுவாக இலங்கையில், கண்டி பிரதேசத்தில் நடக்கும் மைய வீடுகளில் இரவு இளைஞர்கள் விடிய விடிய முழித்திருப்பது வழக்கம். அப்படி விழித்திருக்கும் இளைஞர் குழுக்களில் ஒன்று தனியாக ஒதுங்கி யாருமே அற்ற இடத்தில் இருந்து கொண்டு கதையளக்கும். கிராமப்புரங்கள் என்றால் நடுவீதியில் உட்கார்ந்து கொண்டு கதைப்பார்கள். மூன்று அல்லது நான்கு மணிவரை இது தொடரும். அப்படியான கதையாடல்களில் பெரும்பாலும் 45 ஆவது நிமிடத்தில் இருந்து பேய்பிடித்துக் கொள்ளும்.

அப்படியொரு க்ரூப்பாக ஒதுங்கியது நாக்கு சுட்ட காதர் மற்றும் குழு.

“நாக்கு ரொம்ப சுடுதோ…?” நசீர். முறுவல் கேள்வி காதருக்கு விளங்கவில்லை. விளங்கியிருந்தால் பொளேர்.

“அதுக்கு முந்திய நாளும், யார் யாரோ வர்றாங்க, பூ கொண்டு வந்தாங்க.. என்றெல்லாம் பேசியிருக்கார்…” காதர் அளக்க.

“மவுத்தாக நாப்பது நாளக்கி முந்தி தெரியுமாம்… இப்படித்தான் எங்க வாப்பம்மாவும் கடசி காலத்துல முனங்கி கொண்டே இருந்தா, அது என்னமோ பச்ச உடுத்து ஏழு பேர் வந்தாங்களாம்… இவ நானும் வர்றேன் என்றாவாம். இப்ப வேணாம் இன்னும் ஏழு நாள்ல வர்றோம் என்று சொன்னாங்களாம்” புரளி கலீல் விட்ட பச்சைக் கதை அந்த இடத்தில் அமானுஷ்யமாகவே பட்டது. பட்ட பகலில் இப்படி சொல்லியிருந்தான் என்றால். கெக் கெக் கெக்.

“மச்சான்… மவுத்தான ஆக்கள் திரும்பிவரமாட்டாங்க, அவங்க கப்றுக்குள்ளத்தான்.” அதிமேதாவி ஊருக்குள்ள ஒருத்தன் வேணுமே, அதுக்குத்தான் இத்ரீஸ். “அவங்களுக்கு பர்ஸக்குடைய வாழ்க்கை… மறுமை வரும் வரைக்கும் அங்கதான் இருப்பாங்க”

“இல்லடா மச்சான் குவாண்டம் பிஸிக்ஸ்ல இதெல்லாம் நடக்கலாம்…” தாரிக். வௌங்கிடும். கோப்பிய குடிச்சிட்டு போத்தி படுக்குறவங்களுக்கு குவாண்டம் பிஸிக்ஸாம்.

என் இனிய பொன் நிலாவே… வானரம் ஆயிரம் ரமீஸ் பூப்பறிக்க சென்று விட்டான். கதையில் எக்ஸ்ட்ரா பாத்திரங்களை எப்படியாவது கழட்டி விட வேண்டும். அதுக்கு இந்த மாதிரியான நடவடிக்கைகளை ட்ரை பண்ணலாம். ஆனாலும் ரமீஸுக்கு ஒரு வார்த்தைக் கூட பேச விடாமல் தடுத்தது கொஞ்சம் கூட நல்லாயில்லை. இனிமேல் அவன் என்ன பேசப் போகிறான். ம்.. இல்ல.. சொல்லுங்க… நீங்க சொல்லுங்க… ம்.. இல்ல… இதையே விடிய விடிய எப்படித்தான் ஓட்டுறானுங்களோ. எந்த பேயோட்டி வந்தாலும் இதை ஒன்றும் பண்ண முடியாது.

தூரத்தில் பலா மரத்தடியில் ரமீஸ் பூ பறிக்க இங்கே நடுவீதியில் பேய்க்கதைகள் உலாத்திக் கொண்டிருந்தது.

ஒரு மோகினிக் கதை, ஒரு பம்பாய் மிட்டாய் விற்பவனின் கதை… இவ்விரண்டு கதைகளையும் கட் செய்து விட்டு எச்சிபிசாசியை நோக்குவோம். ஒரே கதையில் எல்லாக் கதைகளையும் சொல்லிவிட்டால் அடுத்த கதைக்கு நான் பிச்சைதான் எடுக்க வேண்டியிருக்கும்.

எச்சிபிசாசு என்கிற கதையின் ஆரம்பகால வரலாற்றை எடுத்துக் கொண்டால். அது காலத்தால் பின்னோக்கி கண்டியை ஆண்ட கடைசிக்கு முந்திய மன்னனுக்கு முந்திய மன்னன். அவன் பெயர் மறந்துவிட்டது. அதுவா முக்கியம். சம்பவம் அவனுடன் தொடர்பில்லாவிட்டாலும் அன்றைய வரலாற்றாசிரியர்கள் மன்னனுடன் சேர்த்துதான் வரலாற்றை எழுதி வந்தார்கள் என்பதால் நானும் மன்னனில் இருந்தே தொடர்கிறேன்.

அப்படி ஒரு நாள், மகாவெலி ஆற்றில் குளித்து விட்டு குந்திதேவி மன்னிக்கவும், சும்மாதேவி வந்து கொண்டிருந்தாள். மாலை நேரம் என்பதாலும் ஸ்லீபி ஹலோ திரைப்படத்தின் கலரிங் என்பதாலும் அவசர அவசரமாக வீட்டை நோக்கினாள். அன்றைய நாளின் ஜெக்ஸன் கட்டதொரை எழுதிய காதல் கடிதத்தை மறைத்துக் கொண்டே முறுவல் பூத்தாள். அந்த மகாவெலி ஆற்றின் கரையோற நீல அல்லி கூட அதைப் பார்த்து சுருங்கிவிட்டது. சூரியன் மறைந்து விட்டது.

மகாவெலி ஆறு மலைகள், மேடுபள்ளம் தாண்டி வளைவு நெளிவு சுளிவுகளுடன் பயணிக்கின்றது. கண்டியை வனப்புடன் வைத்திருப்பதில் அதற்கு நிறைய பங்குண்டு. சத்தியமா இது ஆற்றைப் பற்றிய வர்ணிப்புத்தான்.

குறிப்பு – இந்த வரலாற்று சம்பவத்தைப் பற்றி அந்த க்ரூப்புக்கு எதுவும் தெரியாது.

இப்படி,

சும்மாதேவி வீட்டை நெருங்கினாள். பெரிய தோட்டம். மா, பலா, வாழை, தென்னை போன்ற பயன் தரும் மரங்கள் வீட்டைச் சுற்றிக் காணப்பட்டன. இது பிற்காலத்தில் முதலாம் ஆண்டு பாடப்புத்தகத்திலும் இடம்பெற்றது.

வீட்டை அடைந்தாலும் உள்ளே செல்லவில்லை. மெதுவாக ஜன்னலோரம் சென்று உள்ளிருந்து வரும் விளக்கின் ஒளியில் ஒளிந்து கொண்டே ஜெக்சன் கட்டதொரையின் காதல் கடிதத்தை பிரித்தால். அதைப் பார்க்கும் போது கண்களில் ஏற்பட்ட ரௌத்திரத்தில் மதுரை பற்றி எரிந்தது. (மதுரையா!?)

கடிதத்தில், அவளுக்கு கொஞ்சம் கூட புரியாத ஆங்கிலத்தில் ஜெக்ஸன் கட்டதொரை கிறுக்கியிருந்தான். கடுங் கோபங் கொண்டாள் சும்மாதேவி. கடித்தை தூக்கி கிழித்தெரிந்தாள். தன்னை அவமானப்படுத்திய கட்டதொரையை பழிவாங்கவென விரைந்தோடினாள்… அவள் மேனியின் உக்கிரத்தில் கண்டி நகர் ஜொலித்தது இல்லையில்லை நடுங்கியது. ஜஸ்ட்டு மிஸ்.

ஜெக்ஸன் கட்டதொரை வழக்கம் போல கண்டி வெத்தலை, பாக்கு, சுண்ணாம்பு போட்டுக் கொண்டு இருந்தான். இந்த இடத்தில் கொட்டாம் பாக்கும் கொழுந்து வெத்தலையும் போட்டா வாய் செவக்கும் என்ற பாடல் ஞாபத்திற்கு வருவதை தவிர்க்க முடியவில்லை. கடைசி ப்ரூபின் போது அழித்து விட வேண்டும். நாக்கு செவக்க சுன்னாம்பு வேணும்…

சும்மாதேவி, ஜெக்சன் கட்டதொரை…

tesv2011120323213512

 2.

“கலீல், மோகினி கதையெல்லாம் இருக்கட்டும்… அன்னிக்கி நைட் இப்படித்தான் ஒருநாள் நான் படுத்துக் கொண்டிருந்தேன் அப்ப… தெல்தொட்டையில். உம்மம்மா வீட்டுக்கு போன டைம். தெல்தொட்டை எப்படி ஏரியான்டு தெரியும்தானே… அவ்வளவும் பைன் மரக்காடு, மேலயும் கீழயும் தனித் தேயிலைத் தோட்டம்… மேல் சைட்ல இருக்குற தேயில தோட்டத்துல ஒரு ஆட்டு மடுவம் இருக்கு.” நசீரின் கதையை அனைவரும் உன்னிப்பாய் கவனிக்கத் துவங்க.

“இனி… என்ன நடந்துச்சி” கலீலுக்கு எப்பவும் அநேகமாக அவசரமாக இருக்கும்.

“நான் படுத்து இருந்த ரூம்ல இருந்து பார்த்தா அது மட்டும் தனியா தெரியும்… அந்த இருட்டுக்கசத்துலயும் அதுமட்டும் எப்படித்தான் தெரியுதோ… அன்னிக்கி நிலா கூட இல்ல. சாப்புட்டு விட்டு அப்பத்தான் ரூமுக்கு வந்து படுத்தேன். மீன் கறி ஆக்கி இருந்தாங்க அந்த மாதிரி இருந்திச்சி. இப்பவும் நாக்குல எச்சி ஊறுது. ஆனா தெல்தொட்டை ஆக்கள் உப்பு கொறச்சலாத்தான் போடுவாங்க ஏனோ தெரியா?”

“அன்டைக்கி எப்படி எங்கட வூட்ல, எங்கட உம்மா மீன் கறி ஆக்குறது சூப்பரா இருக்கும்.” இத்ரீஸ் சமையல் குறிப்பை கவனித்தான். “லேசா பொறிச்சிட்டு வதக்கி எடுத்தா அந்த மாதிரி இருக்கும்.”

“குளிரான இடங்கள்ல அப்படித்தான் இருக்கும் உப்பு கொறச்சலா போடுவாங்க” புரளி.

“ரூம் ஜன்னல் இருக்குதானே… அதை மூட ஏலாது. சும்மா ஒரு கம்பிய போட்டு மாட்டி விட்டு இருந்தாங்க… அடிக்கிற காத்துல அதுவும் கழன்டு விட்டுருச்சி.” நசீர் கதைக்கான சுற்றுச் சூழலை வர்ணிக்க. “நான் என்ன செய்ய போன இடத்துல கொக்கி போட்டுத் தாங்கோ என்டு கேக்கவா, அப்படியே இழுத்துப் போத்திக் கொண்டு படுத்தேன். ஆனா அந்த மடுவம் மட்டும் ஜன்னல் மூடி தொறக்கும் போது கண்ணுக்குள்ள வந்து வந்து போச்சி.”

நிலா உச்சிக்கு வந்து இருந்தது. குளிர் அதிகரித்துக் கொண்டே போக நேரம் இரண்டாகியிருந்தது. ரமீஸ் பலாவிலிருந்து புளிக்கு தாவியிருந்தான்.

“முந்தின நாள் தான் உம்மம்மா சொன்ன அந்த மடுவத்துல இப்பெல்லாம் ஆடு கட்டுறதில்ல என்டு… மிச்ச நாளக்கி முந்தி ஒரு வெள்ள கிடா இருந்திச்சாம். எங்கட றயீஸ் ஊட்டு கறுப்பாடு மாதிரி ஒசரமாம்…”

“ஒங்கட உம்மம்மா எங்கடா இங்க வந்தா… றயீஸ்ட ஆடு பட்ட கெழடு, அவன் பொண்டாட்டிய கூட காட்டுவான் ஆனா ஆட்ட மட்டும் காட்டமாட்டான். ஸ்பெஷல் அவுஸ்ட்ரேலியா புல்லெல்லாம் வருதாம். ஒரு டொக்டர் கூட வர்றான்” கலீல், பழைய கோபத்தையும் சேர்த்து றயீஸை பொறித்தான்.

அந்த பழைய கோபம்,

றயீஸ் ஊரில் இருக்கும் கடைசி கந்துரி பார்ட்டி க்ரூப்பு. ஒரே குடும்பம் இன்னும் பிழைத்துக் கொண்டு இருக்கிறது. ஊரில் இருக்கும் தப்லீக் கார்க்கூன்களைக் கண்டாலே அவர்களின் இரத்த கொதிப்பு அதிகமாகி விடும். பைத்து, கந்துரி, புர்தா, பர்தா எல்லாத்துக்கும் காரணம் இந்த தப்லீக் ஆக்கள்தான் என்ற நம்பிக்கை அடியாழம் வரைக்கும் சென்று விட்டிருந்தது. முதல் மூன்றை இல்லாதொழிக்கவும் கடைசியை போர்த்தியதற்கும் அவர்கள்தான் காரணம் என்ற எண்ணம் சுவற்றில் ஒட்டின பிசின் போல அப்படியே அப்பிக் கொண்டிருந்தது.

சமூக மாற்ற சிந்தனை புன்னாக்கு எல்லாம் இல்லை, ஒவ்வொரு வருஷமும் றயீஸ் ஆடு விற்ற வருமானத்தில் கந்துரி போடுவான். கிடுகு சாப்பாடு. ஆட்டு புரியாணி. போன வருஷம் கலீலுக்கு கொடுக்கவில்லை. அந்த புரட்சிக்கர சிந்தனைதான் றயீஸுக்கும் கலீலுக்கும் பனிப் போராக வெடித்தது. புரளி, புரளி.

“கலீல், நீ கந்துரி தராத கோபத்துல பேசுற… அவன்ட ஆட்ட பாக்கனும் என்னா ஒசரம்” இத்ரீஸ் வியக்க. “கடைசி குடும்பம் மண்டைய போட்டா ஊர் திருந்திடும்”

நசீர் மேற்கொண்டு கதையை தொடர்ந்தான்.

“அந்த வெள்ள கிடா ஒருநாள் காணாமல் போய்ருச்சாம்… ஊர் முழுக்க வலைவீசி தேடியும் அகப்படல்லயாம்” முகத்தில் தெரிந்தது கவலை. வெள்ளை கடா என்றால் சும்மாவா? “என்ன நடந்திச்சி தெரியுமா… வீட்டுக்கு சூனியம் வைச்சிட்டாங்களாம்… எங்கட அப்பா மவுத்தா போனதுக்கும் அதுதான் காரணமாம். சூனியம் வெட்ட ஒருத்தன கூட்டிக் கொண்டு வந்தாங்களாம். அவன் ஊடு முழுக்க தேடி தோண்டி பின்னாடி இருக்குற தண்ணி டேங்குக்கு அடியில் புதைச்சி வச்சிருந்திச்சாம்…”

“என்னது?” இத்ரீஸ், :O

“ஆட்டுக்கால்” க். “அவன் சொன்னானாம் தலைய கண்டுபிடிக்க ஏலாம இருக்கு என்டு… சூனியம் செஞ்ச ஆட்டுத் தலை ஒரு இடத்துல இருக்காதாம் சுத்திக் கொண்டே இருக்குமாம். எனிவே பாதி சூனியத்த வெட்டினதுக்கு ஒரு ஐய்யாயிரம் வெட்டினான் அந்த கட்டன்”

“ஆட்டுத்தலையா? சுட்டுத் தின்டா எப்படி இருக்கும்?” பயத்தை விழுங்கிக் கொண்டு புரளி கிண்டலடித்தான்.

பயத்தை மறைக்க மனித இயல்பு கைகொள்ளும் முதல் உத்தி சிரிப்பு என்று யாரோ ஒரு உளவளவியலாளர் கூறியிருக்கிறார்.

கெக் கெக். பக்க பக்க. கெக் கெக். ஹி ஹி.

“சரி அதுக்கு பிறகு என்ன நடந்துச்சி?” இத்ரீஸ் ஆர்வம் தாங்காமல் கேட்டான். அதிமேதாவி எவ்வளவுதான் அறிவியல் பேசினாலும் ஆர்வம் என்பது வீக் பாய்ண்ட் ஆயிற்றே.

“அந்த மடுவத்துல ஒவ்வொரு நாளும் ராவு வெள்ள கிடா தலை தெரியுமாம். தனியா மடுவத்துல முட்ட பல்ப் போட்ட மாதிரி வெள்ளையா. வீட்டையே பார்த்துக் கொண்டு இருக்குமாம்” சுற்றுச் சூழல் மூன்று மணியானது. அது அநியாயத்துக்கு அமைதியைப் பேணியது. “அன்னிக்கி ஒருநாள் எங்கட மாமா டார்ச் எடுத்துக் கொண்டு போனாராம்…”

yurei

 3.

டார்ச் லைடில் ஒரு தேடல்

நசீரின் மாமா. அவன் உம்மாவின் தம்பி. தாய்வழி சகோதரங்களில் கடைசிப்பிள்ளை. இளையவன். பதினாறு பேர் கொண்ட குடும்பம். அந்தகாலத்தில் பதினாறு என்பது சர்வசாதாரணம். இன்று அது உலக மகா அதிசயம்.

அன்று இரவும் வழக்கம் போல் கோழிக் கூட்டை ஒரு முறை சரிபார்த்து விட்டு. மிச்ச மீதி முட்டைகளை பொறுக்கிக் கொண்டு வீட்டுக் கதவை சாத்தும் போது மணி 10 தாண்டியிருந்தது. அப்பா (தாத்தா) இறந்து 40 நாள் கடந்திருந்தது.

தெல்தொட்டை என்பது கண்டியிலிருந்து 22 மைல் தொலைவில் அமைந்திருக்கும் ஒரு எஸ்டேட் ஏரியா. தேயிலை தோட்டம், பைன் மரங்கள், நீண்டு வளர்ந்திருக்கும் கோரைப் புற்கள், ஊற்றுநீர் அங்காங்கே வந்து கொண்டேயிருக்கும். குளிரான பகுதி. டிசம்பர் மாதமெல்லாம் ஐஸ் கட்டியில் இருப்பது போல் இருக்கும். சின்ன நகரம். அதிகம் வளர்ச்சி பெற்றிராத ஊர் என்பதால் சிறு சிறு வீடுகள். ஒவ்வொரு வீட்டிற்குமிடையில் குறைந்தது ஒரு மைல் தூரமாவது இருக்கும்…. வீல் என்று கத்தினாலும் பைன் காட்டின் ஊடே விசில் சத்தம் போல் வீசும் காற்றோடு காற்றாக ஓலமும் கலந்துவிடும்.

இப்படியான பின்னணியில் இரவு 10 மணி என்றாலே அது நள்ளிரவு என்றுதான் அர்த்தம்.

மாமா படுக்கச் சென்றார். அதே ரூம், அதே ஜன்னல், அதே மடுவம், அதே ஆட்டுத் தலை, அதே கண்கள்.

விழித்தார், என்னவென்று பார்த்துவிட வேண்டும். மூன்று பெட்டரிகள் போடும் டார்ச் லைட்டை எடுத்துக் கொண்டு வீர சாரத்தைக் கட்டிக் கொண்டு விரைந்தார். தலையில் பனிக் குல்லாய்.

கதவு. குளிர். பைன் காற்று. மடுவம்.

தூரத்தில் தெரிந்த மடுவத்தை நோக்கி நகர்ந்தார். பொதுவாக பேக்கதைகளில் அருகே செல்லும் போது குறித்த பேயோ பிசாசோ மறைந்து விடுவது வழக்கம். இல்லாவிட்டால் ரெஸ்பெக்ட் என்னாவுறது.

அருகே வந்து டார்ச்சை நீட்டினார். ஆட்டுத் தலை அப்படியே இருந்தது. டார்ச் லைட்டும் அதே கண்களை போகஸ் பண்ணியது. வெள்ளை கிடாவின் தலை, அன்றுதான் அறுத்தது போல் இருந்தது.

அதிர்ச்சியில் உரைந்து போகவிருந்த மாமாவுக்கு அசட்டு தைரியம் முளைத்துக் கொண்டதால் நிதானித்தார்.

வெள்ளைக் கிடா என்பது, ஆடுகளில் சிறந்த ஆடு. சிங்கக் கூட்டத்தின் தலைவன் போன்றது. காளையையும் எட்டி விடும் அளவுக்கு உயரும். கடுங் கொம்புகள். முட்டினால் சேதாரம் செய்கூலி எல்லாம் அதிகம். எமன் எருமையில் வருவதாகக் கூறுவார்கள் வெள்ளைக் கிடாவில் வந்தால் அவனுக்கு வேலை மிச்சமாகும். வெள்ளைக் கிடாவை வைத்திருப்பதை ஆடு வளர்ப்பவர்கள் கௌரவம் சிவாஜியாக் கருதினார்கள். கண்களுக்கு படமால் ஒளித்துத்தான் வளர்ப்பார்கள். அப்படியொரு பக்குவம். குர்பான் கொடுக்கும் போது ஏழையின் சிரிப்பில் பங்குகொள்ளும் இந்த ஆடு.

வெள்ளைக் கிடாவின் தலை. மாமா சின்ன வயதில் இந்தக் கிடாவை கண்டுதான் வளர்ந்தார். அதற்கு அப்பா புல்லு வைக்கும் போதும், புன்னாக்கு கரைக்கும் போதும் பாடசாலைக்கு கட் அடித்துவிட்டு கலந்து கொள்வான். அந்த அனுபவம் இன்று மாமாவை கோழி, ஆடு, மாடு, மரக்கறி பயிர்செய்கை என்று மாற்றியிருக்கிறது. நிம்மதியான வாழ்க்கை. ஆ தலை, அதே தலைதான் கொஞ்சம் கூட சந்தேகமில்லை. கிடாவின் இடது கண்ணின் ஓரத்தில் இருந்த கறுப்பு மரு அப்படியே இருந்தது.

கட்டன் சொன்னது ஞாபகத்துக்கு வர. அவசரமாக ஒரு கோணி தேவைப்பட்டது. தேடினார். ஆட்டுத் தலை இப்படியே விட்டால் இனி கிடைக்காது. கொண்டு போய் கட்டனிடம் கொடுத்து மீதி சூனியத்தையும் வெட்டிவிட வேண்டும் என்ற ஆவல் மிகைத்திருந்தது.

“மச்சான் கொஞ்சம் வாயேன்…” புரளிக்கு இம்முறை அடக்க முடியவில்லை. சப்போர்ட்டுக்கு இத்ரீஸ் போக கதையில் இடைவேளை.

ஜெக்சன் கட்டதொரை மீதிருந்த ஆத்திரம் அடங்கவில்லை உள்ளே செல்லவும் மனமில்லை. கட்டதொரை அலுவலக ஜன்னலோரம் வந்தாள். கருங்காலி தளபாடங்கள் அலுவலகத்தை அலங்கரித்திருந்தது. இன்று மட்டும் கட்டதொரை இந்த தளபாடங்களை வைத்திருந்தான் என்றால் கம்பி எண்ணியிருக்க வேண்டும்.

அறையில் கட்டதொரை இல்லை. சும்மாதேவி கொதித்துக் கொண்டிருந்தாள். இன்னும் எத்துனை நேரம் தான் காத்திருப்பது. இல்லாத கட்டதொரையிடம் என்ன பேச. தலைகுனிந்து கோலமிட்டால். அநேகமாக அந்த கோலங்கள்தான் இன்றும் சந்திர வட்டக்கல்லாக இருக்கின்றது போலும். அவ்வளவு அழகு. அழகிய பெண் கிறுக்கினாலும் பிக்காஸோதான்.

திடிரென்று.

“மேல சொல்லு…” என்னவொரு நிம்மதி.

கோணி கிடைத்து விட்டது. ஆட்டுத் தலை மறைந்து விட்டது. 😦

விரக்தியில் மாமா தலைமீது கைவைத்து உட்கார, பைன் மர இலைகளின் ஊட அதி வேகமாக பயணித்த காற்று விசிலடித்தது. இம்முறை மாமாவுக்கு அந்த சத்தம் கேட்டது.

The_Pine_Forest_by_pheelfresh1

4.

இதில் விசில் காற்றின் இசைக் குறிப்பு, இலைகள் ஊசி போன்றது, பட்டைகள் உறிந்து காணப்படும், பல காரணங்களுக்காக இம்மரங்கள் இலங்கைக்கு கொண்டுவரப்பட்டு நடப்பட்டன. இது சுதேச மரங்கள் இல்லையென்பதால் ஆக்கிரமிப்பு தன்மையுடனே காணப்படுகிறது. இது இருக்கும் இடங்களின் மண் வளங்களை சுரண்டி, வேறு மரங்கள் வளர முடியாமல் செய்துவிடுகிறது. இம்மரங்களில் இருந்து பாலும் எடுப்பதால் வீ வடிவ கீறல்கள் இடப்பட்டிருக்கும். மரத்தின் அடியில் மண்ணே தெரியாத அளவுக்கு சறுகுகள் விழுந்திருக்கும். மலைகளில்தான் இது வளர்கிறது பச்சைப் பசேலை அழித்து கரும் பச்சை பசேலை கொண்டிருக்கும். மேல் நோக்கியோ கீழ் நோக்கியோ வீசும் காற்று இவ்வனைத்துக் கூறுகளை சேர்த்து பயங்கர ஓல இசையாக உருவெடுக்கிறது. ஆக்கிரமிப்பில் அழிந்து போன வன விருட்சங்களின் ஓலமாகவும் இது இருக்கலாம்.

அன்று ஓலமாக மட்டும் இருக்கவில்லை கண்டிப்பாக அதனூடே ஒரு அமானுஷ்ய இசை பொதிந்திருந்தது என்பதை மாமா உணர்ந்தார்.

இரவு என்றாலும் நீல வெளிச்சம் பரவி பைன் மரக்காடுகளில் தன்னைப் பூசிக் கொண்டது. சுழன்று வீசிய காற்றினிடையே சத்தம் வந்த திசையை நோட்டமிட்டார் மாமா. அன்றைய தினம் 25 வருட வாழ்க்கையில் சொந்த இடம் மீதான பயம் தொற்றிக் கொண்டது. நீண்டு வளர்ந்திருந்த மர வரிசைகள் புது விதமாக அசைந்தன. மாமாவின் கண்கள் வேகமாக காட்டை நோட்டமிட்டது. முயலின் கண்களைப் போல் கூர்மையாக பார்த்தார். அசைவுகள், நிழல்கள், கறுப்பு உருவம்… அது.

“என்னது?” கலீல் அநியாயத்துக்கு அவரசப்பட்டான். “மோகினியா?”

திடிரென்று.

அது சும்மாதேவி முகத்தில் போய் அப்பிக் கொண்டபிறகுதான்  ஜெக்ஸன் அவதானித்தான். அவன் முகத்தில் பீதி. அவள் முகத்தில் ரௌத்திரம் சிவந்திருந்தது. வெற்றிலை, சுண்ணாம்பு, பாக்கின் சரிவிகிதம் அவள் முகத்தில். ஜெக்ஸன் வேண்டும் என்றே பண்ணவில்லை என்றாலும் அவள் தன்னை நோக்கித்தான் இந்த அசிங்கத்தை துப்பினான் என்று எண்ணினாள். ஒரு சொட்டுத் தண்ணீர் வரவில்லை கண்களில். முகத்தை திருப்பிக் கொண்டு போனவள்தான் திரும்பவேயில்லை. இந்த சரித்திரத்தில் முக்கிய பாத்திரமான சும்மாதேவி இரவில் ஜன்னல் வழியே எச்சில் துப்புகிறவர்களை அரைந்து விட்டு போவதாக கதை பிற்காலத்தில் அறியப்பட்டது. அரையென்றால் சும்மா அரையல்ல கழுத்து மறுபக்கம் திரும்பி முறிந்து விடும்.

உண்மையில் சும்மாதேவிதான் எச்சிபிசாசி என்கிற உண்மை காதோடு காது பரவியது. காலப்போக்கில் இந்த உண்மைகள் மறைக்கப்பட்டு சும்மாஎச்சிபிசாசி என்று மருவியது. இந்த கதை எனக்கு மட்டும்தான் தெரியும்.

மரிக்காருக்கு இந்த சரித்திர பின்னணி தெரியாது. ஆனாலும் இந்த கதைகளை அவன் எப்படி அறிந்து கொண்டான் என்பதில் சந்தேகம் இருக்கின்றது. குறித்த உரையாடலில் மரிக்கார்  இருந்தானா என்று ஞாபகமில்லை.

“மேல சொல்லு மச்சான்…” என்றான் தாரிக்.

“அதுக்கு பிறகு என்ன நடந்துச்சி என்று மாமாவே என்கிட்ட சொன்னார்….”

அசைவுகள், நிழல்கள், கறுப்பு உருவம்…. அது. மாமாவின் உடல் வெடவெடத்து போனது. அந்த கறுப்பு உருவம் சில நொடிகளே இருந்தாலும் அவர் கண்களுக்குள் இருந்து மறையவில்லை.

டிங்.

ஒலியின் திசையை நோக்கிய போது. ஆட்டு மடுவம், மறுபடியும் தலை. பயத்தை ஓரமாக்கிவிட்டு கோணிப்பையால் ஒரே அமுக்கு அமுக்கினார். கயிற்றால் இறுகக் கட்டிக் கொண்டு அவர் அறை பக்கம் வந்தார். ஜன்னல் ஓரம் கோணியை வைத்தார். அப்பவும் அவர் சந்தேகம் தீரவில்லை. இன்னொரு கயிற்றால் கோணிப்பையை ஜன்னல் கம்பியுடன் இணைத்து பிணைத்தார்.

ஆசுவாசப்பட்டுக்கு கொண்டே பைன் காடுகளை நோக்கினார். எதுவும் தென்படவில்லை. உள்ளே வந்து படுக்கும் போது மணி 3.30 ஆகியிருந்தது. மாமாவிடம் கறுப்பு சேவல் ஒன்றிருந்தது மற்ற சேவல்களை போலல்லாமல் 4.30க்கே கூவத் துவங்கிவிடும். அதுதான் அவருடைய அலாரம். என்ன கொடுமை இது.

கோணிப்பை ஆட்டுத்தலை. தூக்கம் கொள்ளவில்லை.

டிங்.

யாரோ அவரை கட்டிலில் இருந்து இழுப்பது போல் இருக்க. திடுக்கிட்டு விழித்தார் . கனவு. ஆனாலும் யாரோ இழுக்கிறார்கள். கோணி, ஜன்னல், ஆடு, தலை. ஜன்னல் பக்கம் விரைய.

கறுப்பு உருவம் கோணியை இழுத்துக் கொண்டிருந்தது. விடுவாரா மாமா இவரும் கயிற்றைப் பிடித்து இழுக்க, அதுவும் இழுக்க ஒரே ஜாலி. விட்டு விட்டு போனால் அது இழுத்துக் கொண்டு போய்விடும் மறுபடியும் பிடிக்க முடியாது. அருகில் ஓங்கி ஒன்று விட எந்தப் பொருளும் இருக்கவில்லை. சுற்றுமுற்றும் பார்த்துக் கொண்டே பிடியை விடாமல் இழுத்துக் கொண்டிருந்தார். அந்த நேரத்தில் யாரையும் கூப்பிட மனம் வரவில்லை. உம்மம்மா விழித்துக் கொண்டு கஷ்டப்படுவாள் என்பதாலும்தான்.

என்ன தோன்றியதோ… ஒட்டு மொத்த சரக்கையும் சேர்த்து அந்த கருப்பு உருவத்தின் முகத்தில் காரித்துப்பினார்.

“ஐய்யோ…. ”

“என்னடா தாரிக்…. பயந்துட்டியா?” நசீர்  கதையைத் தொடர்ந்தான்.

அது ஓ வென்று அலறியடித்துக் கொண்டு பைன் காடுகளுக்கிடையில் மறைந்து போனது. திரும்ப வரவேயில்லை.

“இவ்வளவுதானா? அப்ப நீ பாக்கலியா?” கலீல். அப்பாடா நல்லவேளை யாரும் சாகல்ல என்றான் மனதிற்குள்.

விடியும் வேலை நெருங்கிவிட்டது. மரிக்காரும் களைத்து போய்விட்டான்.

”அப்ப பகல் மூனாம் கத்தத்துக்கு படுமா?” இத்ரீஸ் கேட்டான். அதிமேதாவி என்றாலும் கத்த சாப்பாட்டை புறக்கணிக்க முடியுமா? அது காலப் போக்கில் இல்லாமல் போய்விடும் அதுவரை சாப்பாட்டை மிஸ் பண்ணாமல் இருந்தால் சரி.

“எவனுக்கு பட்டாலும் எனக்கு மட்டும் படாது…” றமீஸ் பூப்பறித்து விட்டு வந்திருந்தான். “மரிக்கார் நானாவுக்கும் எனக்கும் ஆகாது. அவர் மவுத்தாப் போறதுக்கு ரெண்டு நாளைக்கி முந்தி நடந்த சண்டைய ஊரே பார்ததுச்சி”

சேவல் கூவத் துவங்கியது 4.30ற்கே.

“சரி மரிக்கார் பேய் இருக்கா இல்லியா?”

– உமர் ஷரீப் (02.03.2014)

Advertisements

One comment

  1. எப்படியும் எழுத முடியும் என்று நினைப்பவருக்கு இப்படியும் எழுதலாம் என்று பாடமாகவே நான் புரிந்து கொண்டேன் நண்பா , அருமையான கதை சொல்லல் ஆர்வமாக இறுதிவரை படிக்க முடிந்தது. பாதுகாத்து வைத்துக்கொள்ளுங்கள் பின்னொரு நாள் உங்களின் கதை தொகுப்பில் நிச்சயம் இதற்க்கு இடம் தர வேண்டும்.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s